Buenas mis amores,

Que tal? Zien jullie het studeren nog zitten of wordt het allemaal wat te veel? Nog wat doorbijten een paar maandjes en dan genieten van een wat langere vakantie!

Ik, die nog steeds van vakantie geniet hehe, sorry amigos, heb er dan zeker gebruik van gemaakt! Omdat ik zo excited ben over een reis die ik gedaan heb, heb ik besloten om eerst deze blog te schrijven en te publiceren. De update van januari en een deeltje februari zullen jullie dan later krijgen.

De meerderheid zal wel al weten over welke reis ik spreek, namelijk el viaje del sur (= de reis van het zuiden): Ushuaia en El Calafate. Deze werd mij mogelijk gemaakt door mijn organisatie WEP. Elk jaar stellen zij ongeveer dezelfde reizen (het noorden, Buenos Aires, Bariloche, Ushuaia en El Calafate, en Iguazú watervallen) voor aan de uitwisselingsstudenten van WEP. Een maand voor er zo een reis plaatsvindt, sturen ze ons alle informatie door en moeten wij binnen de week laten weten of we meegaan of niet. Zo hebben zij een overzicht van het aantal personen die meewillen en besluiten zij of de reis doorgaat of niet, er moet namelijk altijd een minimum aantal personen zijn (hangt af van reis tot reis het minimum). Al heel het jaar was ik super benieuwd naar deze reis en vroeg ik er steeds info over. Wetend van de vorige jaren werd deze reis bijna nooit gedaan, vermits velen van de uitwisselingsstudenten al bijna al de andere WEP-tripjes hadden gedaan en deze van het zuiden de duurste van ze allemaal is. Omdat ze wisten dat ik heel geïnteresseerd was in deze reis, hebben ze nagevraagd bij de andere exchanges. Van een paar hebben zij toch een antwoord gekregen. Ze lieten me weten dat het minimum 4 personen was, de nagel op de kop, we waren juist 4 die deze magische plaatsen wilden ontdekken. Toen ik te weten kwam dat het doorging was ik heel, maar heel “feliz” (= gelukkig). Ten eerste omdat ik door mijn opzoekwerk en het horen van wat mensen zegden hierover, te weten ben gekomen dat het twee prachtige “lugares” (= plekken) zijn, en ten tweede omdat ik nog geen enkele WEP-trip heb kunnen doen. De trip naar het noorden (vond plaats in oktober) heb ik niet kunnen doen omdat ik op reis was met de school en daarbij ga ik het noorden verkennen met mijn “familia” (= familie) in april. De reis naar Buenos Aires (vond plaats in december) heb ik gekozen om niet te doen, vermits ik in januari met mij familie daar naartoe ging en het op dat moment ging ontdekken. En dan de reis naar Bariloche (vond plaats in januari), waar ik wel graag naar toe was gegaan, kon ik ook niet doen omwille van de familiereis naar Buenos Aires en het strand.

Genoeg bla bla, laten we beginnen met het vertellen van de reis en hoe het uiteindelijk was. Aangezien beelden meestal meer zeggen dan woorden, mogen jullie zich aan veel foto’s verwachten!

24 februari 2020

Het afspreekpunt voor iedereen was Rosario, waar een bus op ons wachtte om dan 3 uur en 30 minuten te rijden naar één van de luchthavens van Buenos Aires. Vermits iedereen in andere steden en provincies woonde had iedereen zijn eigen regeling om hier te geraken. In mijn geval, ik die in Tucumán woon, wat zo’n 915km van Rosario ligt, heb gevraagd of het mogelijk was om gewoon een rechtstreekse vlucht te hebben van Tucumán naar Buenos Aires. Dit was voor mij de beste en gemakkelijkste optie, en gelukkig hebben we dit ook kunnen regelen.

Overdag maakte ik mijn valies dan die eigenlijk al zo goed als klaar was de dagen ervoor, because ik had er ZOVEEL zin in! Uiteindelijk was het zo ver, rond 19h sprong ik op het vliegtuig richting Buenos Aires. Het was een kort vluchtje van zo’n 1 uur en 25 minuten. Na maanden ontmoet ik eindelijk uitwisselingsstudenten van WEP, jeej! Het leuke hiervan is dat je verhalen met elkaar kan delen en zij je ook echt begrijpen vermits we allemaal hetzelfde meemaken, EN het vriendschappen voor het leven zijn. Ons reisgroepje bestond uit een Argentijnse coördinator, een Turks meisje, een Italiaan, een ander Belgisch meisje (die ik heb leren kennen tijdens ons vertrek de 17 juli 2019) en dan ik nog. We waren misschien een klein aantal, maar het was perfect zo! We leerden elkaar goed kennen en kwamen goed met elkaar overheen. Echt een leuke groep!

Samen hebben wij van 21h ’s avonds tot 4h ’s ochtends gewacht in de luchthaven op onze vlucht naar… Ushuaia. Het begon al goed, zonder slaap begonnen we aan onze reis haha, maar dat maakte ons allemaal niet uit, we hadden er enorm veel zin in!

25 februari 2020

Rond 8h ’s ochtends kwamen wij dan aan, onze eerste stap buiten… amai brr, lekker fris, of laten we zeggen eerder koud ja, mijn jas en sjaal heb ik mogen gebruiken. Stel je dat voor, ik zit hier al zo’n 8 maanden en het is de eerste keer dat ik het echt koud had, haha. Omdat ik wist dat het in Tucumán nooit koud koud ging zijn, had ik dan ook geen echte winterkleren meegenomen. Ik heb dan dus mogen rondvragen aan mijn vriendinnen voor jassen, een muts, een sjaal… Om jullie een idee te geven, als ik me goed herinner was het zo’n 10 graden maar met heel veel wind.

Ze kwamen ons ophalen aan de luchthaven en voerden iedereen naar hun hotel. Hier gingen wij 4 nachten verblijven. Ze lieten ons weten dat de check in pas in de namiddag gebeurde, maar lucky wij, de kamers waren al klaar en dus mochten we er al in.

Na het uitpakken en warme kleren te hebben aangedaan, was het tijd om het centrum te gaan verkennen. Stel je er maar niet te veel van voor, het is een klein stadje, dus er was één belangrijke hoofdstraat, genaamd Avenida San Martín, met souvenirshops, restaurants, winkels, supermarkten…

Bueno, ik zit hier maar te praten over Ushuaia, maar laten we even uitleggen en zien waar het ligt, niet? Wel, Ushuaia is de zuidelijkste stad ter wereld, waardoor het ook wel “el fin del mundo” (= het einde van de wereld) wordt genoemd. Ze is gelegen aan de zuidelijkste kust van de provincie “Tierra del Fuego” (= Vuurland), Antartica en Zuid-Atlantische eilanden van Argentinië, aan het Beaglekanaal. Ze is de hoofdstad van die provincie en telt zo’n 60.000 inwoners. De benaming Ushuaia is afkomstig van de naam die de inheemse bewoners gaven aan de streek. Het woord Ushuaia komt van hun taal genaamd Yagan: ush (“al fondo” = op het einde) en waia (“bahia” = baai) en betekent “bahia profunda o bahia al fondo” (= diepe baai of baai op het einde). Voor ik verder vertel over mijn reis, een belangrijke informatie. Wat is de geschiedenis van deze stad? Ik vond het alleszins heel interessant toen ik dit te weten kwam. Wisten jullie dat de stad werd opgebouwd rond een gevangenis voor zware criminelen? De Argentijnen volgden het voorbeeld van andere landen, die gevangenissen bouwden op een eiland zodat vluchten zo goed als onmogelijk was. In 1896 arriveerden de eerste gevangenen, die tewerkgesteld werden in de houtwinningsindustrie rond de stad. Zij zijn uiteindelijk de kolonisten die “la cuidad” (= de stad) hebben gebouwd. In 1947 werd de gevangenis gesloten. Al jaren is de plaats in trek bij toeristen, omwille van de geschiedenis en al hetgene dat er te zien is en waar ik jullie nu meer over ga vertellen.

In het centrum hebben we dan ook stevig gegeten, we zaten natuurlijk allemaal met een grote honger. Even ter zake, het eten en drinken is goedkoper hier in Argentinië dan in België, maar in Argentinië zijn er ook verschillende levels. Zo is het zuiden duurder dan het noorden van het land, maar hangt het ook af van elke stad. Om een voorbeeld te geven: ik ben naar twee verschillende steden geweest in het zuiden, een souvenir dat $290 Argentijnse pesos (= zo’n €4) kostte in Ushuaia, kosste in El Calafate $840 Argentijnse pesos (= zo’n €12), terwijl Ushaia meer zuidelijker ligt dan El Calafate.

Omdat we juist iets langer dan een week op reis gingen, wat eigenlijk niet enorm lang is en wij zoveel mogelijk wilden zien, zijn we dan ook niet stil blijven zitten. Die namiddag hadden we al een excursie voor de boeg! We begonnen namelijk met “la excursión del barco” (= de bootexcursie), dit houdt in: een tocht maken op het Beaglekanaal om de plaatselijke fauna en flora te ontdekken. Onze boottrip begon aan de haven van Ushuaia en we vaarden in de richting van verschillende eilandjes. Ondertussen kregen we allemaal belangrijke informatie te horen over wat we links en rechts zagen.

Het eerste eiland dat we bereikten, noemde “la Isla de los Pájaros” (= het eiland van de vogels), het wordt zo genoemd omdat het de leefomgeving is van honderden vogels. Je vindt hier verschillende soorten vogels waaronder een soort dat heel hard op pinguïns lijkt, van ver zou je zeggen “oh, kijk pinguïns”, maar ze lieten ons al heel snel weten dat het er geen waren, triestig haha. Geen zorgen, geen zorgen, de tour was nog maar net begonnen, zo vaarden we door naar “la Isla de los Lobos” (= het eiland van de zeeleeuwen) waar er zich twee soorten bevonden. De vertaling van “lobos” is eigenlijk “wolven” en om een misverstand te voorkomen worden de zeeleeuwen meestal “lobos marinos” genoemd dan. Na een paar minuten te hebben stilgestaan om foto’s te kunnen nemen, gingen we weer verder.

We kwamen aan bij “el Faro Les Éclaireurs” (= de vuurtoren De Verlichters). Het is een bakstenen constructie van 11 meter hoog en 3 in doorsnee. Het is gekleed in rode en witte strepen die hem markeren in een rotsachtig groen-grijsachtige omgeving. Het eiland is niet toegankelijk voor publiek, de bediening gebeurt op afstand en maakt gebruik van zonnepanelen. De vuurtoren werd voor het eerst gebruikt in het jaar 1920. Het is belangrijk omdat het de vuurtoren aan het einde van de wereld is en het nog steeds in bedrijf is.

Vele mensen hun tour eindigt hier en keren dan terug naar de haven, bij ons was dit niet zo het geval. Wij hadden namelijk gekozen voor de tour van 5 uur en niet van 3 uur. Because… wij wilden de pinguïns zien! Wat verderop, allee toch zeker zo’n uur verder varen bevond zich “la isla Martillo”. Hier bevindt zich een pinguïnnestkolonie. De dominante soort hier is de Patagonische of Magelhaenpinguïn en is de kolonie van de meest zuidelijke soort in Argentinië. Deze heb ik dan dus zeker en vast gezien, heel veel heb ik er gezien! Super leuk! Daarnaast heb ik nog een soort, de ezelspinguïn, kunnen waarnemen, maar wel veel minder aanwezig. Ook lieten ze weten dat er nog twee andere soorten zich op het eiland bevonden, de koningspinguïns en de zuidelijke rotspinguïn. Deze heb ik spijtig genoeg niet gezien… is voor een andere keer! Ze zeggen dat dit het enige eiland is in Argentinië met vier soorten.

In het water bevindt zich natuurlijk ook fauna en flora, zo zijn er verschillende vissoorten. Omdat Ushuaia een haven heeft is het dan ook heel typisch om de verse vis te proeven in de restaurants, ik kan het jullie zeker aanraden. Een ander dier dat je kan bewonderen in het kanaal is de walvis! Je kan hier babywalvissen en mamawalvissen spotten, maar niet gedurende heel het jaar want ze verplaatsen zich. De beste periode is meestal september-november zeggen ze, maar wij die eind februari zijn geweest… hebben enorm veel geluk gehad, we saw a little one, a baby! We hadden een filmpje gezien van op 15 januari, waar een gigantische walvis springt, allemaal keken we er echt naar uit om dit ook te kunnen zien. Heel de tijd keken we uit naar walvissen haha, maar spijtig genoeg niet de mama gezien, maar beter iets dan niets zeggen we dan eh!

Na het eiland van de pinguïns was het dan echt tijd om terug te keren. Alle mensen gingen ook weer binnen in de boot zitten, het begon dan namelijk ook te regen en het was heel heel frisjes door de wind. Wij die slaap te kort hadden en wisten dat het zo’n 2,5 uur terugvaren was, hebben zeker en vast gebruik gemaakt van deze uurtjes… we vielen allemaal in slaap haha, tijd voor ons dutje.

Voilà, terug aan de haven zat deze excursie erop. Zeker een aanrader (is een typische excursie voor toeristen), heel rustgevend en alles prachtig! Het zou nog beter zijn geweest als we zon hadden, maar dat ligt natuurlijk niet in onze handen. Hopelijk in de toekomst, als ik eens terugkeer, misschien dan wel de mamawalvis en de andere pinguïns?

Vermits in het hotel alleen ontbijt was inbegrepen, aten we steeds elke avond in het centrum en af en toe ’s middags ook. Toen we aankwamen was het al na 21h, we kozen ervoor om snel te gaan eten en daarna vlug naar ons stekje. Een goeie douche en nachtrust, daar keken we naar uit! Slaapwel!

26 februari 2020

Buenos días (= goedemorgen), day 2. Heel veel slaap hebben we uiteindelijk ook niet gehad vermits het vroeg opstaan was, zo was dit het geval voor elke dag. Het was snel ontbijten en doorgaan naar onze excursie. Op de planning stond “el tren del fin del mundo” (= de trein van het einde van de wereld) en “el Parque Nacional Tierra del Fuego” (= het Nationaal park…).

We kwamen aan en moesten ons ticket kopen om op de trein te kunnen stappen. Het was allemaal zoals in een echt treinstation maar dan gewoon in hout.

El tren del fin del mundo is een spoorlijn in de provincie Tierra del Fuego die het Nationale park verbindt met de rand van de stad Ushuaia. Het is de zuidelijkste spoorlijn ter wereld. In het begin, dus een tijdje terug diende deze trein als transportmiddel van goederen voor de Nationale Gevangenis van Ushuaia, specifiek voor brandhout. En ja, zoals jullie al weten, is het vandaag de dag gewijd aan toerisme. In het jaar 1884 arriveerden de eerste gevangenen die veroordeeld werden en in 1902 werd er al een soort van houten spoorweg gebouwd. Uiteindelijk op het einde van jaar 1909 werd deze verbeterd en dan ingehuldigd. Het stond toen bekend als “de trein van de gevangenen” die de gevangenis met het bos verbond en die langs de kust voor het groeiende Ushuaia liep. De dienst werd gesloten in 1952 omwille van twee reden, laten we zeggen. Ten eerste in 1947 werd de gevangenis gesloten en vervangen door een marinebasis, en vervolgens twee jaar later blokkeerde en vernietigde de aardbeving in Tierra del Fuego een groot deel van de lijn. Omdat de regering het niet opruimde of niet opnieuw herstelde, werd het daarom gesloten. In 1994 gebeurde dan de heropening van trein, maar enkel als toeristentreintje.

Het begint allemaal bij “La estación del fin del mundo” (= end of the world station) en je wordt zo meegenomen naar verschillende plaatsen al luisterend naar de geschiedenis en uitleg hierover. We zagen verschillende valleien en kloven en maakte een stop bij “Estación Macarena”. Hier mochten we uitstappen en even wat trappen gaan betreden om daar een watervalletje te gaan bekijken, ook had je op die plaats een panoramisch uitzicht. Na zo’n 20 minuten moest iedereen terug op de trein stappen om ons tripje verder te zetten. Vervolgens reden we het Nationaal park binnen, hier stapte iedereen af en werden we verder door het park gevoerd in een bus.

Het park heeft een oppervlakte van ongeveer 68.909 hectare, waarvan slechts 2.000 ha aan de zuidkant open is voor publiek, de rest valt onder ‘strikt natuurgebied’. Het is een van de weinige Argentijnse Nationale parken met zeekusten en het heeft toppen die afwisselen met valleien waar rivieren en meren zijn die afkomstig zijn van gletsjers. Wij zijn het park binnen gekomen met de trein, maar er zijn ook andere opties, zoals met de auto of de boot. Als je met de auto gaat, ga je via de Nationale route nr. 3. Deze route is een belangrijke snelweg in Argentinië, het verbindt zo’n 6 provincies met elkaar met als startpunt de provincie Buenos Aires. De route is zo’n 3.079 km en eindigt in de provincie Tierra del Fuego, in het Nationale park bij “Bahia Lapataia” (= Lapataia baai). En dan tenslotte als je kiest voor de maritieme toegang, ga je aan boord van een catamaran en vaar je zo dan naar die baai.

De tour in het park was vooral zittend in de bus en dan natuurlijk kijken naar de natuur vanuit het raam, maar ook kregen we ondertussen uitleg over de natuur en de dieren die in het park verstopt zaten. Er werd wel zo’n twee à drie keren gestopt voor een fris neusje te halen en foto’s te trekken. Zo was onze laatste stop bij het paneel dat aantoont dat hier route 3 eindigt, maar ook dat zei “aquí está el fin del mundo” (= hier bevindt zich het einde van de wereld). Best wel gek om dit te lezen, want je zou het totaal niet denken.

Nadien reden we het park uit en werden we elk naar ons hotel gebracht. Het was al iets van 14h, de honger was er dus al… We besloten om snel iets te gaan eten en daarna een “siesta” (= dutje) te gaan doen. Heeft ons zeker deugd gedaan hoor haha! In de late namiddag strompelden we door het centrum en werden er al een paar souvenirs gekocht. Dit vloog zeker voorbij, het was al avond, tijd voor “la cena” (= het diner) en daarna in ons beddeke te kruipen.

27 februari 2020

Good morning peepz, tijd voor een stevig ontbijt because we hadden een sportieve dag voor de boeg! Het was trekkingday, woehoee, laat die beentjes maar werken!

We werden zo als alle dagen gevoerd naar onze activiteit, zo reden we die dag de stad uit en werden we gebracht naar het startpunt van onze wandeling. Dit was bij een houten hutje, hier kregen we onze wandelschoenen (botten voor tegen de modder en regen), onze wandelstok en lunchpakketje. Super spijtig, want het weer was niet al op en top… Het was een afwisseling van wolken en regenbuien, en dan af en toe het zonnetje dat er probeerde door te komen, maar dat maakte het avontuur net uitdagender, andere ervaring, plezant wel! De botten kwamen dus zeker goed van pas, ook werden onze rugzakken bedekt met plastieken zakken ter bescherming. Maar natuurlijk, ikke, deze sjarel hier, heeft dan geen jas meegenomen… Allee soort van wel, maar zonder kap. Alles zou droog blijven buiten mezelf, haha slim. Wacht wacht, ik heb dan zeker niet mijn mond gehouden en heb direct gevraagd of zij niet toevallig hier een jas zouden hebben die ze me konden lenen. Bingo, ik zag er misschien uit als een gele kanarie, maar nat, dat ben ik zeker niet geworden hahah.

Allemaal ready, begonnen we dus aan onze tocht, wij en dan nog twee andere vrouwen, en natuurlijk de gids. Zo hadden we eerst een stukje in de open vlakte, hier kon je veel dode bomen bij elkaar zien, omringd door water. De gids liet ons weten dat je dit heel vaak zult tegenkomen in Ushuaia, omwille van “los castores” (= de bevers). Omdat de bevers hun dammen maken, krijgen sommige bomen geen water meer en sterven ze af, het is een ramp voor de plaatselijke bebossing. De bomen hier groeien heel traag en eenmaal verwoest, komt er niet gauw een nieuw bos voor in de plaats. Het valt je direct op, je ziet enorm veel zo’n plaatsten en het trekt ook zeker de toeristen aan (allemaal zijn ze nieuwsgierig en vragen ze waarom). Vermits het zo een plaag is en veel negatieve gevolgen heeft, liet de gids ons weten dat er op werd gejaagd. Ook worden de bereikbare dammen afgebroken.

Na dit stuk begon het lange deel in het bos. Door de regen was er veel water en modder, dit maakte het wandelen toch een stuk moeilijker, maar het was heel plezant. Stijgen en dalen was het, maar eerder meer stijgen haha. Al wandelend voerden we vele gesprekken en werden onze vragen beantwoord.

Ook dit deel zat erop, laten we zeggen dat er nog een ander stuk moest worden gewandeld eer dat we aan de verborgen schat van Ushuaia kwamen. Natuurlijk wisten we wat het was, maar we keken er naar uit om het te bewonderen. Dus hop hop, we begonnen er snel aan! Maar het was zeker niet het gemakkelijkste, veel modder en zo speciale grond waardoor de voeten goed vastzaten haha… Gouden tip van de gids, begin niet heen en weer met je bot te bewegen en zeker niet je voet er proberen uit te trekken wanneer je vast komt te zitten… haha dan ciao uw bot en been, en nog dieper erin. De tip was met je hand je bot vastpakken en dan zo eraan trekken, en natuurlijk ook goed uitkijken waar je je voet ging zetten. We hebben zeker zo’n prachtige klunzige momentjes meegemaakt… Zo was mijn Belgische vriendin op het gemak aan het wandelen zonder probleem, hopsaké in één, twee, drie was haar been niet meer te zien. Ocharme, helemaal vol modder en al, kwam mooi onverwacht hahah. Door het slechte weer, had ze het wel snel koud daarna, wat niet zo plezant voor haar was.

In het midden van dit deel kwamen we ondertussen al een rivier tegen en door de wisseling van regen en zon een schoon regenboogje erbij.

Als eindpunt was er dan nog zeker een helling, maar ik voelde het, ik wist het, we waren er… En daar stonden we dan zonder adem, genietend van het prachtige zicht. La Laguna Esmeralda (= het meer…), een prachtig helderblauw gletsjersmeer dat wordt omringd door besneeuwde bergtoppen. Nu weet ik waarom ze dit één van de grootste schoonheden van Ushuaia noemen, ik bevestig het zeker!

Na wat foto’s te hebben genomen en even op adem te zijn gekomen, besloten we om te lunchen. Tijd om een goed plaatsje uit te zoeken en dan eens een kijkje te nemen in ons lunchpakket dat we meekregen. Er zat van alles in: een heerlijke sandwich (maar heel heel lekker, heb ik goed van genoten haha), een appel, een alfajor, water… Heerlijk zo smullen met een geweldig uitzicht! En ja spijtig genoeg was de pret al snel voorbij… Het begon wat steviger te regenen en met een windje erbij, brr frisjes wel. Inpakken en terug ons goed aankleden, met spijt in het hart was het tijd om te vertrekken.

Natuurlijk was er de weg terug. Muy feliz (= heel gelukkig) was ik om dit te hebben kunnen zien! Met een grote glimlach begon ik dus aan onze terugreis, we namen exact dezelfde weg terug als onze heenreis. Ik was te overenthousiast met als gevolg dat het dus al snel verkeerd liep… Natuurlijk plaatste ik mijn voet verkeerd en doei mijn been ja… Neen, ik dacht dat ik het goed overleefd had, maar dus niet… Mmhh heerlijk, ik voelde de modder in mijn bot lopen (mijn witte dikke sokken, die waren niet meer wit, rip), jeej haha. Al bij al viel het goed mee en maakte het me eigenlijk niet zoveel uit, kan gebeuren natuurlijk. Maar blijkbaar op dat moment boeide het me allemaal niet, ik was een gelukkig mens.

Eenmaal aangekomen, gaven we al het materiaal terug en maakten we ons klaar om terug naar ons hotel te keren. Voordat we op de bus stapten, zijn we eens een kijkje gaan nemen bij de hondjes juist naast het houten hutje. Deze waren zo schattig (hondenlover over here hihi), zeer spijtig dat het zomer was, anders hadden we een ritje kunnen maken. In de zomer worden deze Husky’s goed verzorgd en getraind, en in de winter gebeurt dan het echte werk. Is een zeer toeristische activiteit gedurende de sneeuwmaanden hier.

We besloten om ons om te kleden en daarna wat even uit te rusten toen we ons hotel bereikten. Snel nadien gingen we het museum van de gevangenis gaan bezoeken dat gelegen was in het centrum, maar eerst dronken we wat mate (voorspelbaar haha), lekker gezellig. Sommige winkels waren nog open na onze tour in het museum, dus besloten we om nog andere souvenirs te kopen haha, waarom niet eh?

En wat beter dan verse vis te eten om deze heerlijke dag af te sluiten? Samen met vijf bestelden we twee “picadas” (= hier is niet echt een vertaling voor, maar je kan het vergelijken als soort van tapas zoals in Spanje, het bestaat uit gerechtjes met kleine hoeveelheden op een plateau (typisch voorgerecht in de Argentijnse gastronomie)) met allemaal verschillende vissen op verschillende wijzen gebracht: zalm op een toastje, calamares, gefrituurde scampi’s… Yummy yummy, een plezier in mijn buikje haha.

Daarbovenop besloot ik om voor een dessertje te gaan, een moelleuxtje, hihi. Lekker was het zeker, maar sad dat de chocolade niet helemaal liep. Maman, quand je suis de retour, tu devras faire ton moelleux qui est un délice ET qui coule naturellement, tu es la pro! Promis?

Buikje voldaan, tijd voor ons bed!

28 februari 2020

Laatste volledige dag hier in Ushuaia, geen tijd te verliezen natuurlijk. Like always, de wekker zo laat mogelijk laten afgaan (slaap hadden we nodig, maar stond precies niet in onze woordenboek haha) en dan snel snel omkleden en ontbijten.

We werden opgepikt rond 9h30 en gingen daarna nog drie andere, wat oudere vrouwen oppikken. Deze “mujeres” (= vrouwen) waren Canadezen, al snel begonnen we met hen gesprekken te voeren (in het Engels, zo raar om die taal terug te spreken, ik gooide er zeker wel af en toe wat Spaanse woorden tussen haha), leuke groep, we hadden er allemaal zin in. Oh ja, misschien moet ik laten weten wat we vandaag gingen doen. It was 4×4 trekking! We gingen meerdere landschappen en meren zien gedurende onze trip in een jeep.

Zo zo, we begonnen eraan. Laten we zeggen dat het rustig aan begon, we reden een eindje en namen een kleine stop van 10 minuten ongeveer om te genieten van een open vlakte met allemaal bergen er achter. Redelijk snel nadien stopten we bij een meer, we hadden er zicht op vanop een goeie hoogte, ze lieten ons weten dat we deze van dichterbij nog gingen zien.

Zo reden we verder op een normale weg, maar dat veranderde al heel snel… Muziek werd goed luid gezet, de ramen open gedaan en gaan met die banaan. De echte 4×4 trekking begon, we zaten in het bos (oh ja, hier kon je ook enorm veel van die dode bomen zien) waar we schone obstakels tegen kwamen: putten, bomen over de weg, grote plassen (precies een mini-meertje)… We reden gewoon door alles, daarbij voegde de chauffeur er nog wat show aan toe; expres reed hij wat “gekker” zodat de jeep op zijn zij reed, zo half omkantelde en van die dingen… Super leuk en grappig, die vrouwen achterin die begonnen te schreeuwen en te lachen hahah! Eén van de hoogtepunten was echt wanneer de chauffeur de auto uitstapte en gewoon een toertje begon de lopen rond de auto en dan kei normaal terug zijn plaats innam. Wij allemaal like whaat hoe gevaarlijk is dit haha, allemaal ziek hard verschoten, hadden we totaal niet zien aankomen. Natuurlijk was dit een nieuwe applicatie die ze hadden, waardoor de auto zelf kon sturen. Hij had ons goed liggen, gaan we zeker niet meer vergeten.

Ietsje verder liet hij ons weten dat we ons klaar moesten maken, wij allemaal kijkend naar elkaar, ai ai wat nu weer. Vroem Vroem, er kwam een grote steile afdaling en er werd eens goed op de gaspedaal geduwd. Iedereen begon te schreeuwen hahah, maar er kwam een mooie landing aan, we reden recht een meer in. Onverwacht, maar wel heel gierig! Hier lieten ze ons uitstappen en mochten we een eindje lopen. Wat verder stonden de 4×4 op ons te wachten en kregen we een theetje of koffie met een lekkernijtje.

Terug op krachten gekomen, gingen we weer verder. We reden het bos uit en begonnen aan een ander soort stuk bos. Op deze weg kwamen we redelijk veel politie tegen, raar want dit waren niet echt wegen die werden gebruikt, alleen voor de 4×4. Al snel werd er ons uitgelegd waarom: blijkbaar hadden ze een auto gevonden met resten van menselijke botten (wandelaars hadden de politie gebeld). Het ging over een vrouw die een overval op een kiosk had gepleegd en gezocht werd, ze was ervandoor gegaan en was al 2 jaar vermist. En nu blijkt, pas na 2 jaar dat dat die vrouw was en haar auto. Je denkt misschien van “wow nu pas gevonden”, dat dacht ik ook, maar zoals de chauffeur ons vertelde; hier passeert bijna niemand en blijkbaar was de auto ook goed verstopt, gevallen van de weg.

Wat verder op deze weg maakte we een stop om foto’s te nemen. Het was van het meer dat we vanaf helemaal bovenaan zagen, we hadden nu een beter zicht, we waren er dichterbij. Normaal gezien zouden we hier hebben kunnen kajakken, maar door te veel wind was dit spijtig genoeg niet mogelijk nu.

De rit kwam bijna op zijn eind, we reden verder tot het houten hutje van de dag ervoor (zelfde toeristische organisatie). Hier werden we opgewacht en sloten we af met een “asado” (= Argentijnse bbq), lekker lekker.

Zoals elke late namiddag en avond, brachten we tijd door in het centrum. We slenterden wat rond, even piepen in de souvenirshops en daarna een stukje eten… en nachtrust!

29 februari 2020

Wat een spijt, ons verblijf in Ushuaia zat er spijtig genoeg op, snif snif… Het was inpakken, ontbijten en uitchecken. Tijd voor een activiteit die dag hadden we niet meer, we hadden namelijk onze vlucht in de vroege namiddag al.

Het was shoppingday laten we zeggen. Hoeveel keer wij wel al niet die hoofdstraat zijn afgegaan, amai haha. Ook vermits ik eerst een beetje in alle souvenirshops wou kijken voor ik iets ging kopen, haha zeker elke 5 keer binnen geweest of zoiets… Sorry “gente” (= mensen) die met mij daar waren haha. Na lang zoeken en kiezen, had ik uiteindelijk alles wat ik wilde, heel tevreden van mijn koopjes hihi! Om niet met een lege maag te zitten, besloten we om hier dan te lunchen.

We keerden terug naar ons hotel waar we dan nog wat mate dronken al wachtend op de bus. Wat later werden we opgepikt en werd de tour verder gezet met het oppikken van mensen om naar de luchthaven te gaan. Eenmaal aangekomen op de luchthaven, gebeurde de typische routine weer; inchecken, wachten en daarna plaatsnemen in het vliegtuig.

Het waren de laatste minuutjes genieten van Ushuaia… You were great man! Als ik kan kom ik zeker terug, ik heb enorm veel zin om deze stad aan mijn gezin te laten zien, dat zij ook van deze beauty kunnen proeven. Maar mama en papa, wat denken jullie van de winterperiode hier? Ik al vast ben echt benieuwd om Ushuaia te zien “en invierno” (= in de winter). Het ziet er dan zo anders uit (op foto’s gezien), helemaal wit met al dat sneeuw, echt een pareltje. Daarnaast zijn er ook zoveel andere activiteiten die je kan doen, skiën, motorskies, prachtige wandelingen, sleeën met de hondjes… Dat zien we dan wel, maar waar ik wel heel zeker van ben, we zullen dan heel goede warme winterkleren (in de winter gemiddeld 2 graden, maar door wind en al voelt het kouder aan) nodig hebben haha!

Ciao Ushuaia, time to fly now! But de reis was nog niet gedaan, oef, het was: Hola El Calafate! Op vliegafstand liggen Ushuaia en El Calafate niet zo ver uit elkaar, het was ongeveer 1 uur en 15 minuten vliegen. Al luisterend naar muziek, genoot ik van het zicht dat buiten te zien was, het was zo leeg, zo peaceful. Het was gewoon een soort woestijn, met twee of drie soorten zandwegen, nu dacht ik echt van “dit is Argentinië”, uren reizen in de auto zonder niks tegen te komen (typische cliché over dit land). Een tijdje later meldde de piloot dat we binnen 10 minuutjes gingen landen, ik keek naar buiten en dan naar mijn Belgische vriendin hahah, exact op hetzelfde moment keken we naar elkaar en zeiden we met het typische Argentijnse handteken (kan niet uitleggen hoe het is haha, je zal er maar eens naar moeten vragen) “waar de hel zijn wij beland?” hahah. Was zo een grappig moment haha, we gingen echt in the middle of nowhere belanden, wij ook gewoon van “huh, hoe kan hier nu een gigantische gletsjer zijn allee”. Ook was er niks van stad te zien, we waren echt gewoon in het midden van een woestijnachtige plaats beland. Al snel drong het tot ons door, we moesten nog een bus nemen, de stad El Calafate lag ongeveer op zo’n 20 minuten van de luchthaven.

Als snel toen we de stad binnenreden merkten we dat het veel kleiner was dan Ushuaia, maar het zag er wel moderner uit. El Calafate is een plaats in het Argentijnse departement Lago Argentino in de provincie Santa Cruz. Het is gelegen aan de zuidelijke oever van het Argentinomeer, dit zoetwatermeer is het grootste meer van het land. De stad is super toeristisch omwille van hun Nationaal park “Los Glaciares” (= de gletsjers). Net zoals in Ushuaia was er hier ook een hoofdstraat, die van El Calafate heet Libertador General San Martín. Zoals ik al zei, het zuiden van het land is goed koud, terwijl het noorden echt een oven is. In dit geval was het al wat warmer dan de afgelopen vier dagen vermits we richting noorden van het land hebben gevlogen (maar nog steeds zaten we in het zuiden natuurlijk).

De rest van die dag, wat eigenlijk de avond nog was, hebben we ons genesteld in ons hotel en zijn we daarna dan in centrum gaan eten. Mmh lekker lekker, taco’s! Het waren taco’s van “cordero” (= lam). Iets dat we konden afvinken op ons lijstje, iedereen zei ons dat we dit moesten proberen vermits cordero heel typisch is in het zuiden van Argentinië.

Lange dag geweest, het was tijd om ons bedje te gaan opzoeken…

1 maart 2020

Big day! Het was tijd voor… El Perito Moreno gletsjer, een natuurlijk werelderfgoed vanwege zijn schoonheid en bijzonderheden, woehoee! Maar eerst samen goed ontbijten en ons klaarmaken. Wat later stond de bus al voor de deur, spannend! Dat het avontuur maar begint!

Het was toch een goed eindje rijden eer we het Nationale park Los Glaciares (oppervlakte van 726 927 hectare) binnen reden. Daarnaast als je het park binnen rijdt dan betekent dit niet dat je de gletsjers al kan zien, neen, het is zeker nog een stukje rijden hoor. Deze weg ging parallel met het Argentinomeer. Ondertussen kregen we natuurlijk heel veel informatie van onze gids, over van alles. Tot op een bepaald moment, de tijd was aangebroken… Aaaaaa! We gingen vanuit de bus voor het eerst de fameuze gletsjer El Perito Moreno zien! Iets waar iedereen enorm naar uitkeek, daarmee dat de gids ook om een stilte minuut vroeg, ja dit maakte het nog spannender hahah. Iedereen super nerveus, al wachtend op dit moment met onze camera’s. Hier komt die dan, 3.. 2.. 1! Wauw, ook al stonden we nog niet oog in oog, ik kreeg er gewoonweg kippenvel van! Allee, kan die bus nu niet sneller rijden, ik wil er zijn!

Onze gids zei dat we ons eerst allemaal moesten verzamelen bij het informatiepaneel, voor we allemaal al begonnen weg te lopen richting de gletsjer. Voor de gletsjer heb je verschillende trappen en wegen om verschillende uitzichten te hebben die elk dan een balkon hadden, ze gaf ons hier uitleg over en daarna waren we vrij. Ready! We liepen die eerste trappen af en ja ja amai, adembenemend gewoon. Het was echt ja… wauw! Ja, ik weet het niet, echt onbeschrijfelijk, echt geen woorden! Ik ga dit moment nooit, maar ook nooit meer vergeten! Je zal het zelf wel voelen als je ervoor staat met je neus, je bent er niks tegenover! Het doet echt iets met je, iedereen werd er stil van…

Natuurlijk wouden wij allemaal dit magisch moment met onze ouders delen. We deden elk “una videollamada” (= videobellen) en toonde dit wonderstuk. Vond ik zeker een mooi moment, zo iedereen zien bellen met zijn ouders. We hadden ook graag dit moment met hen beleefd. Een excuus om dan nog eens terug te keren eh, zij moeten het ook gezien hebben natuurlijk, mogen ze zeker niet missen!

Zo stapten wij naar de verschillende balkons van de wandelpaden die er waren en maakten we ook enorm veel foto’s. Een schoon album ga ik zeker kunnen maken! Het was ook de bedoeling dat we op één van deze banken ginder gingen lunchen, onze sandwich eten, was echt een goeie haha. Heerlijk met zo’n zicht en daarnaast hadden we veel geluk met het zonnetje erbij.

Wow, ook hebben we meerdere keren kunnen genieten van een spektakel: kleine instortingen van de Perito Moreno. Ter duidelijkheid, ik spreek hier over kleine afbrokkelingen, want om de zoveel jaren breekt er een heel groot stuk af, een hele instorting. Deze show is een van de meest indrukwekkende natuurverschijnselen dat uniek en onherhaalbaar is. Die breekprocessen zijn zeker en vast toeristische attracties, de gletsjer is hier ook wereldwijd beroemd voor. Maar wat is de reden hier achter? De Perito Moreno is een actieve gletsjer, elke dag is hij in beweging. Het is één van de weinige ter wereld en de enige in het Patagonië die in opmars is, in tegenstelling tot anderen die met uitsterven worden bedreigd. Door deze opmars raakt de gletsjer op een bepaald moment het land en belemmert het de doorgang van het water van de “Brazo Rico” (= Rico-arm) naar het Argentinomeer. Het wordt dus afgesloten en zorgt ervoor dat die arm begint te stijgen. Het gevolg hiervan is hoge druk in het water en het vormen van een natuurlijke dam. Deze arm blijft maar water en sneeuw opnemen, en de druk op de dam verhoogt nog meer. Om de druk te verminderen, begint het water door de sectoren te filteren waar de gletsjer contact heeft met het land, met andere woorden het water creëert een soort tunnel onder de gletsjer. De doorgang van het water erodeert de basis van de dam, begint deze te ondermijnen totdat de druk ondraaglijk is en dat is wanneer de langverwachte breuk optreedt. Wanneer dit gebeurt, zorgt het voor een grote golfbeweging in het water en spat het helemaal omhoog, je ziet hoe het verandert in ongelooflijke drijvende ijsbergen. Daarnaast maakt het een heel zwaar geluid, precies dat er iets gigantisch explodeert, maar ook door over elkaar heen schuivende ijslagen binnen in de gletsjer puft en kraakt de Perito luidruchtig. Dit proces is een hele cyclus die zich steeds opnieuw voordoet, maar het is dus nooit mogelijk om precies te voorspellen wanneer. Men veronderstelt dat de opwarming van de aarde dit proces toch ook wat zal beïnvloeden. Wij stonden dus heel de tijd klaar met onze gsm, om het te kunnen filmen (kleine afbrokkelingen, niet de gigantische die om de zoveel jaren gebeuren) wanneer het zou gebeuren. Man man, zoveel keer hebben we het gemist of hoorden we het maar zagen we het niet vermits we aan de andere kant van de ijsmassa zaten. But uiteindelijk heb ik het toch op een bepaald moment kunnen vastnemen, een video om te koesteren.

Na zo een twee uur daar te hebben mogen wandelen en duizenden foto’s zitten trekken, was het tijd voor fase 2 van el Perito Moreno. We stapten allemaal terug op de bus en reden zo’n 5 minuten door het park, we reden richting het water, naar beneden dus. Hier gingen we allemaal aan boord van een boot. Het was tijd om de gletsjer van dichterbij te kunnen waarnemen, dit gebeurde via “Brazo Rico” (= Rico-arm), ze noemen dit de zuidelijke arm van het meer. Fantastisch was het, dit natuurverschijnsel is zo imposant!

Al snel was deze boottrip om, het duurde maar zo’n 10 minuten. De boot was meer als een tussenstop laten we het zo noemen, vermits we aan de andere kant van het land moesten geraken. Hier begon fase 3, hihi spannend! It was time for… “la caminata sobre” (= wandeling op) el Perito Moreno! Zo stapten we af en wandelden we zo’n 5 minuutjes door het bos.

Hier kon je veel éénzelfde soort plant zien, de El Calafate plant. Het is een endemisch groenblijvende stekelige struik in het Argentijns en Chileens Patagonië. De vruchten, zwartachtige blauwe bessen, ervan zijn eetbaar en worden beschouwd als een symbool van het Patagonië (El Calafate en Ushuaia – Argentinië; en Punta Arenas – Chili). Daarnaast wordt er in de hymne gezegd: “… hij die calafate eet, moet terugkeren.” Ja ja, ik moet dus terug, ik heb geen keus haha! Eerlijk gezegd vind ik dat wel een leuk zinnetje, het doet iets met me. In de stad kan je als souvenir een jam, een gelei, een siroop of een likeur ervan kopen. Den deze hier heeft dat zeker en vast gedaan hoor.

De groep werd in drie verdeeld: twee Spaanstalige groepen en één Engelstalige. Obviamente nosotros estábamos en un grupo español (= natuurlijk zaten wij in een Spaanstalige groep), hehe feels good man! Elk kregen we wat geografische/geologische uitleg van de gids, over het ijs op de bergketen Andes en het ijs van de Perito etc etc en de evolutie ervan doorheen de eeuwen.

En daarna was het tijd om ons klaar te maken: de ijspinnenschoenen, een helm en handschoenen (door de koude van het ijs wanneer je deze met blote handen aanraakt zou je je kunnen opensnijden). We kregen nog een kleine uitleg van over hoe te moeten lopen op het ijs en daarna was het tijd om te genieten. Zo vertelde ze ons dat wanneer je bergop liep je kleine pasjes moest zetten met je tippen naar buiten gericht en wanneer je bergaf ging je voeten recht vooruit moest plaatsen. En in het algemeen, geldt voor bergop op -af; moet je je voeten uit elkaar zetten (zodat ze niet aan elkaar vasthaken) en altijd wat door de benen gaan.

Helemaal voorbereid begonnen we er dan aan, joepieee! Amai die eerste stappen, raar gevoel maar voelde wel goed aan uiteindelijk, nu kan ik echt zeggen: ik heb op el Perito Moreno gelopen.

Zo maakten we een hele tocht en deden/zagen we verschillende dingen: we maakten kennis met “la perla de los Andes o dragon de la Patagonia” (= parel van de Andes of de Patagonische draak), dit is een insect (wetenschappelijke naam ervan is Andiperla Willinki) dat zijn leven doorbrengt op ijs onder andere in de gletsjers van het Patagonië.

Zo zagen we ook verschillende diepe insneden in het ijs en konden we de verschillende kleuren van het ijs waarnemen.

Persoonlijk hebben we ook één van de lekkerste waters gedronken, niks beter dan het frisse water van de gletsjer.

Na wat up and down te gaan en weer goed wat foto’s te hebben zitten trekken, kwam er spijtig genoeg een eind aan onze wandeling.

Maar deze kan toch zeker niet eindigen zonder een whisky’tje met ijs van el Perito Moreno? Zo werden we opgewacht wat hogerop de ijsmassa, mooie afsluiter!

Het was nu tijd om de weg terug te doen: gletsjer af, terug door het bos en de boot pakken om terug aan de overkant te geraken. Met pijn in mijn hart, moest ik afscheid nemen van dit prachtstuk… De laatste minuutjes met el Perito Moreno waren aangebroken… Tijd om het park uit te rijden en naar ons hotelletje te gaan.

Die avond hebben we asado gedaan, allee de heren en de dames hebben gegeten haha. Zeer gezellig! Daarna met ons vol buikske recht het bedje in… Buenas noches!

2 maart 2020

Het aantal dagen dat we verbleven, hebben we zelf niet kunnen kiezen… Het was onze tweede en laatste volledige dag hier in El Calafate. Vermits we maar twee volledige dagen hier hadden, hebben we natuurlijk ook keuzes moeten maken over onze activiteiten. El Perito Moreno gingen we sowieso doen en daarna moesten we een keuze maken tussen El Chaltén of “recorrido de hielos” (= tour van ijs, dit was in een boot andere kleinere gletsjers gaan bekijken en allemaal dingen met ijs (om het kort uit te leggen). Uiteindelijk hebben we gekozen voor El Chaltén, vermits heel veel mensen ons hadden aangeraden om hier naartoe te gaan en omdat ja we al de belangrijkste gletsjer hadden gezien.

El Chaltén is een gemeente in het westen van de Provincie Santa Cruz. Het ligt in het zuiden van het Andesgebergte, in het uiterste zuidwesten van het Argentijns Patagonië, aan de voet van de Fitz Roy- of El Chaltén-heuvel en aan de oevers van de Rivier de las Vueltas. Het is een klein toeristisch dorp gesticht in het hart van het Los Glaciares Nationaal Park. De reden waarom het zo populair is omwille van de verschillende natuurlijke attracties dat het kent. El Chaltén es la Capital Argentina del Trekking (= El Chaltén is hoofdstad van trekking in Argentinië)! Je kan hier dagen rondtrekken zonder dezelfde weg te hebben gebruiken. Dit is ook waarom ze je aanraden om zeker drie dagen hier te zijn, om veel gezien te hebben (konden we spijtig genoeg niet doen).

El Chaltén ligt op zo’n drie uur rijden van El Calafate, dit betekende dus heel vroeg opstaan. Zo ging onze wekker af om 6 uur ‘s ochtends, pijnlijk wel haha (het was toch wel even geleden om zo vroeg op te staan precies). We moesten terug stevig ontbijten vermits het trekkingday was. Ook omdat we een hele dag weg gingen zijn, moesten we onze rugzak goed voorbereiden met alles wat we nodig hadden. Nadien werden we opgepikt en kon onze busrit beginnen.

Onderweg kregen we ook af en toe uitleg over de dingen die er te zien waren, op vlak van natuur, want verder was er helemaal niks te zien. Zo is de Provincie Santa Cruz de op één na grootste provincie van Argentinië, maar is het blijkbaar de op één na minst bevolkte. Zo heeft het ook twee soorten klimaat: het dorre Patagonische klimaat in het midden en het oosten, en het koude, vochtige klimaat in het westen. Op vlak van fauna is er veel te zien in deze provincie: de condor (is een van grootste vliegende vogels ter wereld), de grijze of rode vos, de poema, de mara (een knaagdier dat ook wel de Patagonische haas wordt genoemd), guanaco (is een kameelachtige)… Zo zijn er nog veel meer landdieren en dan ja, heb je natuurlijk ook al de dieren aan de kusten. Maar in dit geval zijn de landdieren het belangrijkste vermits wij deze zagen tijdens onze busrit. Onderweg heb ik de guanaco’s en vosjes waargenomen, heel mooi om die zo in dorre Patagonië te zien, kon ik ze maar aanraken haha.

Een deel van de rit hebben we gereden op “la Ruta 40” (= de route 40). De Nationale Route 40 “Libertador General don Jose de San Martín” is een snelweg in Argentinië waarvan het verspreidingsgebied zich strekt uit Cabo Virgenes, Santa Cruz naar de grens met Bolivië in de stad van La Quiaca in Jujuy. Deze toeristische route loopt parallel aan het Andesgebergte. Het is de langste van het land en doorkruist het van zuid naar noord. Het doorkruist 11 provincies, 21 nationale parken, 18 belangrijke rivieren, verbindt 27 bergpassen en beklimt bijna 5000 m boven zeeniveau in Salta (ligt in het noorden), waardoor het Amerika’s hoogste route is en ook de hoogste ter wereld buiten de Himalaya. In de zin wat Route 66 voor de Verenigde Staten is, is Route 40 op de een of andere manier geconfigureerd als een embleem van Argentinië.

Ietsjes voordat we aankwamen maakte de bus een stop zodat we vanop afstand foto’s konden trekken van de bergen waar we naartoe gingen. Mooie omgeving: het dorre Patagonische en één weg die naar de bergen leidde. Zo was het daarna nog zo’n 15 minuten rijden. Eindelijk aangekomen, ging iedereen zijn eigen weg op, namelijk iedereen had andere activiteiten. Wij gingen dus een trekking doen, richting de Fitz Roy ook wel de Chaltén berg genoemd. Deze is zo’n 3405 m hoog en is het symbool van de Argentijnse provincie Santa Cruz en wordt opgenomen in zijn schild en vlag. Chaltén komt uit de Aonikenk- of Tehuelche-taal en betekent “rokende berg”, omwille van de wolken die bijna constant de top ervan bekronen, wat samen met de voorouderlijke denominatie heeft geleid tot de verkeerde overtuiging dat het een vulkaan was. De berg wordt als heilig beschouwd door de lokale inheemse bevolking en maakt deel uit van hun kosmogonie.

Zo begonnen wij eraan, het was al direct een heel steil stuk dat gewoon maar bleef gaan. Al zuchtend en zwetend, stapten we door. Dit hadden wij niet zo direct verwacht haha. Daarnaast was er daar een schijnende zon hoog aan de hemel, de pull vloog al na 5 minuten uit haha. Kijk we gingen gewoon door en genoten van de mooie natuur rondom ons! Af en toe werd wel eens pauze genomen en hydrateerden we ons, was nodig en is belangrijk eh.

Soms kwamen we wel even een platter stuk tegen, maar al snel veranderde dat weer. Het motiverende is dat je weet dat je naar iets toe stapt, dat er iets te wachten staat daar aan de andere kant. Na wat goed doorstappen bereikten we een paneel, het punt waar je oftewel naar links gaat oftewel naar rechts. Zo hebben we ervoor gekozen om eerst de rechtse weg te nemen, deze leidde naar “el mirador” (= het uitkijkpunt) van de Fitz Roy. We wandelden weer een eindje en daar door de bomen begonnen we het te zien. We bereikten el mirador en namen onze camera erbij. Wauw, jeej we did it! Heel schoon uitzicht! We moesten wel wat oppassen, er was namelijk enorm veel wind, die heel hard in onze rug duwde. Als lunch hadden we twee kleine sandwichjes gekregen, we besloten om hier eentje te eten en dan wat later de andere.

Zo keerden we terug naar het paneel en namen we de linkse weg, deze leidde ons naar één van de meren die zich voor de Fitz Roy bevindt. Het meer genaamd “laguna Capri” heeft een mooie blauwe kleur water en wordt omringd door de inheemse bomen. Al staand aan de voet van het meer heb je een panoramisch zicht op de bergen. Hier hebben we zeker een tijd gezeten en zitten genieten van hetgene rondom ons, de natuur: de enige echte Fitz Roy, het rustige water, de groene bomen, de schijnende zon… Ook besloten we om hier onze tweede sandwich dan te eten. Oprecht werden we ook heel gelukkig om te zien hoe twee oudere mensjes het water ingingen, koud was het zeker, maar dat hield hun zeker niet tegen, ze genoten ervan. Heerlijk om te zien hoe een mens geniet! Gedurende heel die tijd waren we ook aan het wachten tot die stomme wolk daar weg ging… Alle wolken bewogen, behalve die ene die het punt van de Fitz Roy bedekte, grr… Daarbij wil ik even melden dat die wolk niet heeft bewogen sinds de ochtend hoor, toen we voor het eerst de berg zagen in de verte, toen was er al die stomme wolk haha. Blijkbaar gebeurt dit heel vaak en moet je geluk hebben om de top bloot te zien.

Al kijkend naar onze klok realiseerden we dat het tijd was voor onze terugkeer. Onze weg terug zal nu wel veel gemakkelijker zijn, bijna alleen maar afdalingen nu. Dit hebben we ook zeker gevoeld en gemerkt, we hebben bijna de helft van tijd gebruikt van onze heenwandeling om terug te keren. Nadien na zo’n heftige tocht verdienden we toch zeker een beloning, neen? Zo zijn we lekker een fris ijsje gaan smullen!

Om 17h moest iedereen zich verzamelen en was het tijd voor onze terugkeer naar El Calafate! Sommige mensen die op de heenrit zaten, kwamen niet meer mee vermits zijn in El Chaltén gingen verblijven. Om te zorgen dat de bus vol zat, namen we dan andere mensen mee die ook naar El Calafate moesten. En wow, 3x raden wie op onze bus stapte… Onze Canadese dames, die we hebben leren kennen tijdens de 4×4 in Ushuaia, ook heel toevallig zeg! We hebben even wat gebabbeld, maar nadien door vermoeidheid hebben we bijna de rest van de rit geslapen.

Eenmaal terug had iedereen wel zeker zin om zich te douchen haha. Zo gezegd, zo gedaan! We besloten om de restjes van de asado van de dag ervoor te eten als avondmaal en daarna een biertje te gaan drinken in het centrum! Het was onze laatste avond, heel triestig natuurlijk, maar we klonken op onze onvergetelijke reis!

Net voor het slapen gaan, had ik besloten om mijn valies al te maken zodat ik ten eerste er morgen niet meer aan moest denken en ten tweede ik wat langer kon uitslapen haha. Welterusten…

3 maart 2020

Buen día El Calafate! Het was een zonnige, warme dag en zoals jullie al weten was dit onze laatste halve dag… Dit betekende dus: tijd om geld uit te geven haha, maar op een goede manier natuurlijk… souvenirtjes voor iedereen kopen.

Done that, we gingen middageten. We kozen elk een paar empanandas naar keuze en gingen terug naar ons hotel. Hier werden we opgepikt door de bus om naar de luchthaven te gaan. We hadden begot geen idee waarom we daar zo vroeg moesten zijn, we hebben hier zeker meer dan één uur en half gewacht voor geen reden haha, maar kijk.

Het was weer time om afscheid te nemen… Adiós El Calafate, I hope to see you soon en zeker om die onwerkelijke Perito Moreno nog eens te bewonderen!

We vlogen niet rechtstreeks naar Buenos Aires, we moesten eerst een tussenstop maken via een andere luchthaven. Hier stapten andere mensen op en zo vlogen we dan uiteindelijk verder naar de hoofdstad van Argentinië. Ja zeg, gedurende de nacht, echt een pareltje Buenos Aires. Al die lichtjes die branden, heel schoon! Daarnaast al de keren dat ik over Buenos Aires vloog of er naartoe vloog was het donker, steeds heb ik mogen genieten van dit uitzicht, maar natuurlijk was ik ook wel eens benieuwd om het in daglicht waar te nemen.

Onze voetjes waren weer terug op de grond en dit betekende dan natuurlijk iets… Met spijt in ons hart eindigde de reis hier, we namen afscheid van elkaar en iedereen ging zijn eigen weg op, back home. Raar was het wel hoor, zo’n hele week met hen te zijn geweest en samen prachtige, onvergetelijke momenten te hebben beleefd, en dan nu zo elkaar niet meer zien. Uit de grond van mijn hart, hoop ik hen snel terug te zien, één voor één zijn het prachtige personen, ik wens hen het allerbeste van de wereld toe! Ook zullen we elkaar zeker wel eens bezoeken in eigen land, dat hebben we al afgesproken, een tripje naar Turkije, Italië en België.

Die nacht verbleef ik in het huis van iemand die voor WEP werkte en nam ik zo de volgende dag héél héél vroeg mijn vlucht terug naar Tucumán.

4 maart 2020

De hele vroege vlucht werd genomen en hierbij heb ik dan Buenos Aires voor het eerst in daglicht kunnen waarnemen vanuit het vliegtuig.

Na ongeveer zo’n 1h20 te hebben gevlogen kwam ik aan, daar stond mijn Argentijnse mammie mij op te wachten. Natuurlijk vroeg ze hoe de reis was geweest, ja haha gedurende heel de rit heeft zij bijna geen woord meer kunnen zeggen, de uitleg en de verhalen heeft ze zeker te horen gekregen.

Home sweet home, we aten wat samen en daarna had Sophie toch een “siesta” (= dutje) nodig, stil gezeten dat hadden we zeker niet gedurende de reis haha.

Einde…

Het was echt een reis om U tegen te zeggen! Deze reis vergeten? Onmogelijk man, staat voor altijd in mijn geheugen gegrift! We hebben zo’n spectaculaire dingen gezien! Zo zalig om meer van mijn tweede thuisland te hebben gezien en hopelijk kan ik dit blijven doen want het heeft zoveel te bieden, ik moet nog veel ontdekken! Argentinië is een land dat ik je 10000…% aanraadt om te leren kennen en om er fantastische rondreizen te maken, je gaat het je zeker niet beklagen!

Argentina, tienes mi corazón… para siempre!

Liefs, Sophie x

PS: (even ter duidelijkheid) Je zal merken dat het begin van de blog nu niet meer echt klopt met al de omstandigheden en de toekomst, dat het wat raar klinkt… Dit komt omdat ik mijn blogs altijd in stukjes schrijf en het begin ervan had ik al een heel tijdje geleden geschreven… Ik heb besloten om het gewoon zo te laten staan.

Buen día mis queridos!

Voor jullie de blog lezen, wil ik mij eerst excuseren vermits ik zo weinig laat horen en de laatste tijd mijn blogs pas om de twee maanden komen (wat eigenlijk niet mijn plan was/is). Het is heel druk geweest tijdens de feestdagen en vakantie en daarmee… MAAR ik heb besloten om er werk van te maken en te schrijven, ook al zijn sommige blogs wat korter. Because enerzijds blijven jullie op de hoogte van alles wat ik doe en weten jullie hoe het met me gaat, en anderzijds is het voor mij daarna een mooie herinnering en zal ik deze blogs binnen een paar jaar opnieuw kunnen lezen!

Vermits ik achter loop op mijn blogs, zal je nu wat meer te weten komen over de maanden november en december:

Goed nieuws voor mij, mis vacaciones de verano (= mijn zomervakantie) begint, joepieeeee!

Het einde van het schooljaar komt in zicht! De lessen eindigden op 8 november, wat voor mij het begin van mijn vakantie betekende, maar spijtig genoeg niet voor de Argentijnse meisjes van mijn school. Zij begonnen op 11 november aan hun examens… Vermits ik ben afgestudeerd in België en deze examens geen nut voor mij zouden hebben, moest ik er gelukkig geen meedoen, oefff hehe! Mijn jaargenoten hadden een examenperiode van ongeveer 1 maand, maar dit is niet zo in alle scholen, de onze is een uitzondering. Dit is omdat la escuela (= de school) afhangt van de nationale universiteit. Zoals op unief heb je een lange examenperiode, maar heb je bijvoorbeeld twee of drie examens in de week, zo gebeurt het ook in mijn Argentijnse school .

Laten we even uitrekenen: vermits ik geen examens meedoe, heb ik eigenlijk een extra maand vakantie en ze zeggen dat in het geval van mijn school ik zeker tot 20 maart vakantie zal hebben (de exacte datum weten ze nog niet). Dit betekent dus dat ik een dikke vier maanden en half vakantie heb, zalig! Eindelijk mijn vakantie, vermits ik in België maar drie weken zomervakantie heb gehad. Na deze vier maanden ga ik terug naar die middelbare school, ik heb namelijk gekozen voor een klassiek schoolprogramma en omdat alles hier omgekeerd is ziet mijn jaar er zo uit: school – zomervakantie – school.

Ik zal jullie nu wat vertellen wat ik gedurende de eerste dikke maand en half gedaan heb…

Samen met de andere uitwisselingsstudenten van mijn school zijn we naar “La Casa Histórica” gegaan, gelegen in San Miguel de Tucumán (het centrum). Vandaag de dag, is de officiële naam “Museo casa Histórica de la Independencia”. Dit is een historisch gebouw en nu een museum dat gebouwd werd gedurende de koloniale tijden. Het congres van Tucumán werkte in dit huis gedurende de Argentijnse Onafhankelijkheidsoorlog, die begon in het jaar 1810. Dus zoals jullie al kunnen raden is het een museum dat meer vertelt over la independencia (= onafhankenlijkheid). Vele straatnamen in het centrum zijn een datum, nu weet ik eindelijk goed de betekenis ervan, weet ik vanwaar het komt en kan ik ze ook beter onthouden haha. Bijvoorbeeld is er een straatnaam “9 de Julio de 1816”, deze staat voor de Argentijnse Onafhankelijkheidsverklaring, op deze dag was Argentinië niet langer meer een kolonie van Spanje. Een andere is “24 de Septiembre de 1812”, dit is de dag van de slag van Tucumán. Zo is er ook nog “25 de Mayo de 1810” enzovoort. Het was niet zo een enorm groot museum, maar wat je te weten kwam, zeker de moeite waard. Daarna zijn we samen la merienda (= het vieruurtje) gaan eten om de honger te stillen. Het was een leerrijke en gezellige namiddag.

Een andere bezigheid was sporten. Vermits het hockeyseizoen eindigde in november, heb ik een abonnement voor één maand genomen in de fitnessclub van mijn gastmama. Ik geef eerlijk toe; met al dat eten hier en een verschillende etensstijl en -patroon dan in België, is sporten zeker nodig haha! Zo deed ik van maandag tot donderdag de crossfitlessen in de avond en de vrijdag gebruikte ik de fitnesstoestellen. Als ik de kracht ervoor had, ging ik ook soms lopen de zaterdag of zondag en la avenida (= op de laan) waar iedereen loopt en fietst.

Samen met mijn gastbroer en een vriend van hem zijn we naar San Javier geweest. Het was een kort bezoekje: mijn gastbroer moest hier een paar dingen regelen en vermits ik het nog niet kende ben ik meegegaan. Wanneer je la avenida (= de laan) in Yerba Buena af gaat, ga je richting het centrum San Miguel de Tucumán en wanneer je la avenida op gaat, ga je richting de bergen. San Javier bevindt zich bovenaan de eerste bergen, ongeveer zo’n 45 minuten van ons huis. Nadat mijn gastbroer alles had geregeld , hebben we bovenaan met een schoon uitzicht maté zitten drinken en daarna zijn we empanadas gaan eten. Super gezellig, mooi en ook lekker! Genieten was het! Genieten van de kleine dingen, heerlijk!

Ook heb ik meerdere keren met vrienden afgesproken: zo heb ik eens een namiddag gehad met alle meisjes (de oudere) van de hockey om het jaar af te sluiten samen. Het was een pileteada (pileta = zwembad) zoals ze hier zeggen met hamburgers en daarna muziek en zo een klein feestje. Met andere vriendinnen ben ik een paar keer la merienda (= het vieruurtje) gaan eten. Ah ja en na het laatste examen van mijn klasgenoten, zijn we naar het huis van iemand van onze klas gegaan en hebben we daar pileteada gedaan met pizza en werd het einde van de studies goed gevierd.

Tijdens de maand dat mijn klasgenoten examens hadden, ging ik 2x per week naar mijn abuela (= oma) om Spaans te leren. In het begin van mijn intercambio (= exchange) ging ik ook 2x per week om Spaans te leren omdat zij vroeger leerkracht was. Mijn abuela was leerkracht Frans, daarmee dat ik goed met haar kon communiceren in het begin en zij mij dan kon helpen. Ik ben haar heel dankbaar voor al de lessen, we hebben hierdoor elkaar ook beter leren kennen en hebben een goede band sinds het begin. Ik had haar gevraagd om terug wat Spaanse lessen te hebben zodat ik beter de werkwoorden en tijden kende, laten we zeggen om mijn Spaans te verbeteren en het beter te maken. Hoe beter je een taal beheerst, hoe leuker! Ik wil even mededelen dat ik nooit gedacht had dat ik de taal zo snel zou kunnen leren, zeker omdat mijn basis heel laag was, we zouden kunnen zeggen bijna niks was. Na mijn eerste maand kon ik al praten, laten we zeggen mij verstaanbaar maken en kon ik de gesprekken in mijn familie of met vrienden grotendeels verstaan. Zelfs mijn familie (die al andere exchange studenten hebben ontvangen) en vrienden vonden het heel verwonderlijk dat ik het zo snel onder de knie had. Dit komt grotendeels door mijn hermana; dag 1 sprak ze alleen maar Engels met me, maar de dag erna wanneer Sophie na een lange nachtrust rustig naar beneden kwam om te ontbijten, bam met de deur in huis vallen, begon ze in het Spaans tegen mij te praten… Ik als een kieken zonder kop, niet weten wat zeggen, wat doen haha, ik keek naar haar van “euhm wel wat zei je?” haha… Man man, ga ik zeker niet vergeten, een mooie herinnering, maar ik ben haar enorm dankbaar hiervoor, zo werd ik verplicht te praten en te leren! Ook heb ik veel geluk dat ik Frans praat; het Spaans en het Frans zijn redelijk gelijkaardig en hebben heel veel transparante woorden waardoor ik veel kon verstaan. Maar natuurlijk ligt het leren van een taal ook aan jou! Ik had enorm veel zin om Spaans te leren en ik keek er enorm naar uit om met iedereen te kunnen communiceren. Ik heb dan ook echt mijn best gedaan en geprobeerd ook al maakte ik fouten, en kijk nu! Ik geniet er echt van wanneer ik Spaans praat, moet er zelfs niet bij nadenken, het komt er gewoon uit en heb zelfs al gedroomd in deze mooie taal hihi! Happy kidow over here! Na de lessen bleef ik middageten bij mijn abuela, ze kookt super lekker, en ging ik daarna wat rondhangen bij het zwembad.

December 18, was de officiële dag dat mijn compañeras (= jaargenoten) afgestudeerd waren. Het was proclamatietijd. Dit gebeurde in een theaterzaal in het centrum van de stad. Het ging er zo aan toe: de meisjes liepen de zaal binnen en namen plaats, buiten de 15 meisjes met de hoogste punten van het jaar. Die liepen daarna binnen met de Argentijnse vlag, deze werd gedragen door de drie besten en mochten daarna plaatsnemen op het podium. Er werden vervolgens teksten voorgelezen door leerkrachten en leerlingen en ook werden er een paar liedjes gezongen en gespeeld. Nadien mochten ze allemaal plaats nemen op de stoelen en begon het echte werk; het uitdelen van de diploma’s. Per richting werden ze één voor één naar voor geroepen en kregen ze hun diploma en een roos van hun twee favoriete leerkrachten of van wie ze die wilden krijgen (die ze op voorhand moesten vermelden op een lijst). Om te vieren dat mijn zus was afgestudeerd zijn we daarna met de familie iets gaan drinken en eten.

Afstuderen betekent prom. Ik heb heel veel geluk gehad om in het laatste jaar te zitten, thanks too my sis, en dan ook prom te kunnen meemaken! Wat een heerlijke avond, echt een droom! De avond zag er zo uit: eilandjes met hapjes om te eten en iets te drinken, daarna gingen de familieleden aan de tafels zitten voor het hoofdgerecht en wij moesten een “entrée” per twee of drie doen waarbij ze je naam en bijnaam afriepen, vervolgens na het eten een video met allemaal foto’s van ons en het dessert, en dan om af te sluiten begon het feest. Alles was super gedaan, mooie tafels, heel mooie salon, goede service… Ook werd heel de avond gefilmd en werden er foto’s getrokken, heel benieuwd om ze te zien, hopelijk zitten er toch een paar goede tussen haha. Ah ja, hier in Argentinië wordt de dansvloer ingewijd door eerst de Wals te dansen met je familieleden. Ook krijgen de afgestudeerden een gigantische beker om van te drinken en zo een lintje met “Miss…”. Normaal gezien heeft iedereen een bepaald woord op hun lintje, maar wij hebben gewoon gekozen voor allemaal “Miss Egresadas 2019” (= miss afgestudeerden), om het simpel en makkelijker te houden. Prom is hier heel belangrijk, laten we zeggen voor de meisjes; weken of zelfs maanden op voorhand laten ze hun kleed maken met een stof die ze kiezen (de kleur van het kleed van prom hier is wit), kopen ze heel hoge hakken, kiezen ze hoe ze hun nagels, haar en make-up willen doen, zelfs vele van hen gaan naar de zonnebank of doen een paar sessies met een spray (bruiner)… Ja ja, het is een heel gedoe hier! Ik heb gekozen om mijn promkleed en hakken van België aan te doen, maar heb mijn haar en make-up laten doen, dit was een cadeau van mijn gastouders. Het feest in de feestzaal was geëindigd rond 5h ‘s ochtends, maar dit betekent voor de Argentijnen niet het einde van la fiesta (= feest) hoor, namelijk er is nog een afterparty die zeker tot 10h duurde. Ik heb enorm hard genoten van deze avond en ben ook heel blij dat ik dit heb kunnen delen met prachtige mensen! Deze avond zal ik niet snel vergeten!

In de maand december zijn er dus veel eindejaarsfeesten, namelijk van alle scholen. Zo ben ik ook naar het feest van mijn gastneef geweest. Dit was ook een leuke nacht/ochtend! Daarbovenop zijn er ook nog de “cenas” (= diner, ze gebruiken dit woord voor prom/eindejaarsfeesten) van de clubs, zo hadden wij begin december la cena del club (hockey en rugby). Super tof om allemaal samen met deze mensen te zijn en het seizoen mooi af te sluiten. Ik ben enorm blij dat ik deel uitmaak van deze geliefde club.

Het einde van het jaar kondigt feesten aan natuurlijk. Kerstmis en Nieuwjaar, joepieee! Natuurlijk is deze periode wat moeilijker omdat je zo ver weg bent van je familie en het net feesten zijn die je samen doorbrengt, maar ik werd heel goed opgevangen door mijn Argentijnse familie! Alles liep super vlot en voelde me echt op mijn gemak, waardoor het heel goed meeviel, uitgenomen wanneer ik de brieven van mijn ouders las die met een pakje waren aangekomen, ik geef het eerlijk toe; de tranen liepen hoor haha! Maar ja dit hoort er nu eenmaal bij eh! Thanks mommy en daddy voor de mooie woorden, betekende (en nog steeds) enorm veel voor me en is heel aangenaam om te lezen wat jullie hadden geschreven. Deze brieven ga ik zeker koesteren!

Al meer dan een week waren wij bezig met de voorbereidingen voor deze feesten. Het huis werd versierd en de cadeautjes begonnen de boom onderaan te vullen. Gezellig! De week voor Kerstmis gingen we ook steeds overdag naar het huis van de abuela om haar te helpen. Maar nu vragen jullie je zeker af voor wat? Het is heel typisch in Argentinië dat gedurende de kerstperiode er veel “pan dulce” (= zoet brood) wordt gegeten. Deze broden hebben een luchtige structuur en worden meestal gebakken in een hoge ronde vorm. Het wordt gemaakt van een zacht, onvolledig gekookt deeg dat suiker, rozijnen en gekonfijt fruit bevat. Ook kom je zo’n broden tegen die chocolade of verschillende noten bevatten. Oorspronkelijk is het van Milaan (Italië), maar gedurende de kerstperiode en Nieuwjaar (het is heel populair dan) is het “un postre tradicional” (= traditioneel dessert) in heel Zuid-Amerika. Nu even ter zake komen; dit hebben wij dus ook zelf gemaakt gedurende die week bij de oma, maar niet exact hetzelfde. De abuela maakt sinds jaren (soort van traditie in de familie) voor elk van haar zonen en dochters (in totaal zijn zij met 5 kinderen) een soort van cake genaamd “budín inglés”. Het is heel gelijkaardig aan el pan dulce; het bevat gekonfijt fruit, rozijnen, verschillende noten, alcohol… alleen het grote verschil is dat het meer een cake is dan een brood. Zo hebben wij er in totaal zes gemaakt die noten, amandelen, een beetje rozijnen en alcohol bevatten. Daarnaast hebben wij ook andere kleine lekkernijen gemaakt. Misschien vragen jullie zich af van “waarom zo lang op voorhand maken?”, wel ten eerste vraagt het meer werk dan je denkt (noten snijden, deeg maken, tijd in oven…) en ten tweede moet je het een paar dagen laten staan voor je het mag eten (hoe later, hoe lekkerder!) en niet te vergeten volgt de decoratie (de topping) daarna nog. PS: Dit wou ik nog even melden; in Tucumán is het enorm warm gedurende de zomer, maar echt heet en daarnaast is de hitte echt zwaar door de vochtigheid die in de lucht hangt. Wel, kan je het je voorstellen met vijf man in de keuken al bakkend met een warme oven en dan heb ik nog niet vertelt dat het huis al heel heet is dankzij de stralende zon. Pff, amai, wat gezweet toen haha.

Uiteindelijk na al dat werk brak de dag dan aan, 24 december, kerstavond. Neen geen sneeuw, geen koude… het was mijn eerste kerst onder een stralende zon met warme temperaturen. Maakt dat mee zeg! Kerst werd gevierd thuis in de tuin van de abuela. We waren met ongeveer zo’n 25. Ah ja, ik heb uiteindelijk voor de eerste keer mijn oudste gastzus (die in Buenos Aires werkt) ontmoet! Na 5/6 maanden heb ik uiteindelijk heel mijn gastgezin leren kennen, enorm blij! Ook was ik heel gelukkig dat het gezin compleet was die avond (de mama en de papa, de broer, de twee zussen die niet meer thuis wonen en dan mijn hermana van dezelfde leeftijd), want dit is hoe het hoort te zijn op Kerstmis, allemaal samen! Een traditie in dit gezin is dat de vrouwen een kleur kiezen voor de avondkleding; dit jaar werden het de kleuren rood en wit. Zo waren wij allemaal op elkaar afgestemd, leuk ideetje wel, vond ik. Mijn kerstavond in het warme en liefdevolle Argentinië bestond er zo uit: rond 22h het avondmaal dat bestond uit een buffet met salades, aardappelen met kaas (in de oven), gevulde kip, vleesjes enzovoort… Nadien iets voor middernacht werden de cadeautjes uitgedeeld en hieven we een glas champagne op al kijkend naar het vuurwerk op straat. Ja, hier gebruiken ze ook vuurwerk voor Kerstmis maar minder dan bij Nieuwjaar wel. Ik vond het heel gezellig om zo allemaal samen op de grote avenida (= de laan) te gaan, want je zag namelijk allemaal andere families samen die ook aan het kijken waren of zelf aan het afvuren waren, mooi moment. Daarna hebben we eindelijk kunnen proeven van de lekkernijen die we al een week aan het maken waren, plus de andere desserten die iedereen had meegebracht. Enorm lekker de budín inglés, ga ik zeker proberen te maken in België! Al pratend, luisterend en dansend sloten we onze kerstavond om vier uur/vijf uur ’s ochtends af. Het was tijd voor een goede nachtrust.

Vermits we elk nog cadeautjes hadden voor mekaar (in het gezin), hadden we besloten om de 25ste een soort van brunch te doen en erbij dan de pakjes uit te delen. Al verder zittend smullen van de budín inglés en andere dingen gaven we de regalos (= cadeautjes) aan elkaar. Allemaal toffe cadeautjes die zeker van pas zullen komen!

Voilà, zo zag mijn kerst eruit. Hoe was die van jullie? Hopelijk even goed en hebben jullie een mooie avond met jullie familie kunnen spenderen.

Na Kerstmis komt natuurlijk Nieuwjaar. Dit werd dit jaar bij ons thuis gevierd. Laten we zeggen dat het redelijk gelijkaardig was aan Kerstmis; ongeveer hetzelfde buffet (met hier en daar wat aanpassingen), nadien het aftellen met een glaasje champagne al kijkend naar het vuurwerk op straat en ten slotte lekker smullen van heerlijke taarten. Mijn buikje heeft goed kunnen genieten de maand december haha (ja papa, ik ben terug aan het sporten haha, geen zorgen)! Nadien is het heel typisch na het familiediner dat de jongeren gaan feesten, uitgaan. Dit hebben wij dan ook zeker gedaan! Rond 7h30-8h00 lag ik dan in mijn bedje, tijd voor wat slaap. Bij jullie was het ook zeker een lange nacht of was het al vroeg opstaan en studeren? Hopelijk was er toch een plekje in jullie planning om even te ontspannen!

Zoals jullie lezen, merken jullie op dat het drukke dagen en weken zijn geweest met al de feesten en wat er nog bij kwam. Daarbovenop hebben wij ook enorm veel verjaardagen gehad in de maand december; de papa, de abuela, mijn hermana… Veel feestjes waren het die maand, maar daar zeg ik nooit nee tegen haha! Hoe meer plezier, hoe beter en gelukkiger!

Hier ga ik eindigen, tot snel! Ik wou zeggen nog veel succes met de examens, maar ja die zijn nu natuurlijk al voorbij… Hopelijk hebben jullie allemaal kunnen genieten van een welverdiende vakantie en vielen de examens wat mee! Maakt niet uit wat de punten zeggen, ik ben alvast trots op jullie allemaal!

Ciao y besos, nos vemos pronto!

Sophie x

Holisss Bélgica,

Cómo están? Cómo es la vida de los estudiantes? Más fiestas que estudio?

Kunnen jullie het geloven? Al 1/3de van dit prachtige leven hier dat voorbij is gevlogen. Amai, ik had nooit gedacht dat dit zo snel ging gaan. Vliegt de tijd daar ook zo snel voorbij?

Bueno, zoals ik in mijn vorige blog had gezegd, ging ik twee weken op schoolreis, de eindejaarsreis. Het was zowel een educatieve reis met musea en excursies als een ontspannende reis met stranddagjes en feestjes. Gedurende deze 2 weken reisden we met de bus naar verschillende destinations: Santa Fe, Rosario, Paraná, Mar del Plata, Miramar, Córdoba, Villa Carlos Paz…

23-24 september 2019

We vertrokken op een maandagavond richting Santa Fe en hadden een reis van 13 uur voor de boeg. Dit betekende dus eten en overnachting in de bus. Gelukkig verliep de busrit sneller dan verwacht en waren de zetels zeer comfortabel.

Eenmaal aangekomen kregen we al direct een citytour in Santa Fe. We bezochten een kerk, een museum m.b.t. verschillende pater ordes en het gebouw van het gouvernement.

Nadien, waar wij allemaal naar verlangden, was het etenstijd, tijd voor een goeie McDonalds haha. Daarna kregen we wat vrije tijd in het shoppingcentrum en zijn we ook met een paar vriendinnen de casino binnengestapt, leuke ervaring, precies Las Vegas.

Als laatste op de planning voor we naar het hotel gingen, bezochten we “el Museo de la Constitución”. Dit museum vertelde wat meer over de geschiedenis van Argentinië, namelijk over de grondwetten. Het museum heeft artefacten uit de tijd dat de Argentijnse grondwet van 1853 werd geschreven, replica’s van gebruikte boeken en een echte kopie van de constitutionele hervorming van 1994, modellen van de stad, gedigitaliseerde en geschilderde portretten. Het was een interessant museum (ook al verstond ik er niet alles van, vermits het moeilijke en andere woorden waren dan ik gewoon ben, haha) dat op een speciale manier werd weergegeven. Uiteindelijk was het tijd om naar onze overnachtingsplaats te gaan, hier verbleven we 2 nachten (ons hotel was in Paraná).

Nog een kleine informatie over die dag. Die dag zijn we ook door een tunnel gereden, genaamd “Túnel subfluvial Raúl Uranga – Carlos Sylvestre Begnis” (de naam is een eerbetoon aan de twee gouverneurs die de realisatie van het werk mogelijk maakten). Deze ondergrondse subfluviale gang is gebouwd onder de rivierbedding van Paraná, tussen de provincies Santa Fe en Entre Ríos. Hij is ontworpen om te communiceren (wegenverkeersnetwerken) met de hoofdsteden van beide provincies, tegenover elkaar gelegen aan de oevers van de genoemde rivier, en daarenboven was het de eerste effectieve communicatieverbinding tussen Argentinië Mesopotamiëen en de rest van het land. De constructie vond plaats van 1961 tot 1969 en werd mogelijk gemaakt door een Argentijns, Duits en Italiaans bedrijf. Op 13 december 1969 werd de tunnel dan ook ingehuldigd. Momenteel heeft deze wegverbinding een gemiddelde dagelijkse stroom van 11.000 voertuigen. De gegevens bevestigen de geldigheid en het belang van de tunnel voor de productieve groei en consolidatie van het toerisme in deze regio. Het is dus een belangrijke tunnel.

25 september 2019

Na een goeie nachtrust in een bed, was het tijd voor een nieuwe dag. Die dag bezochten we heel snel de kerk van Paraná en vertrokken we daarna richting de grens van Uruguay (we zaten dus weer wat uurtjes in de bus). Daar bezochten we “Palacio de San Jose” (= het paleis van San Jose). Nu is dit paleis een museum en een Historisch Nationaal Monument, maar vroeger was dit de residentie van de gouverneur van de provincie Entre Ríos en eerste constitutionele president van Argentinië, genaamd Justo José de Urquiza. Samen leefde hij hier met zijn vrouw Dolores Costa. In dit gebouw overheerst de Italiaanse stijl omwille van de Italiaanse architect. Het werk vereiste twaalf jaar arbeid, tussen 1848 en 1860. Het is enorm groot met grote parken er rond en het bevat heel verschillende kamers, elk met een bepaald doel. In één van de slaapkamers werd Urquiza op 11 april 1870 vermoord en hier zijn nog zelfs sporen van te vinden, namelijk wanneer je deze kamer binnenstapt, zie je in de muur en de deur de kogelgaten. Deze prachtige constructie is heel belangrijk vermits hier historische gebeurtenissen plaatsvonden voor de ontluikende Argentijnse Republiek.

Daarna zijn we heel snel naar de gemeente “Concepción del Uruguay” geweest om het plein daar te verkennen en er wat rond te lopen.

Het was een lange dag geweest, dus eenmaal terug was het tijd voor een snel avondmaal en daarna een warm bed.

26 september 2019

Het was tijd voor een stevig ontbijt want we hadden weer een bustripje te gaan vermits we verhuisden naar een andere stad. Na het uitchecken en een reis van 4 uur kwamen we aan in Rosario. Al rijdend door Rosario, kon ik zien dat deze stad er toch wat anders uitzag dan mijn thuisstad Tucumán. Het was een mooie grote stad dat veel te bieden had. Toen we aankwamen kregen we ons middagmaal gevolgd door een citytour.

Als eerste bezochten we “el Monumento de Histórico Nacional a la Bandera”. Dit is een monumentaal complex gebouwd nabij de oever van de rivier Paraná. Het werd ingehuldigd op 20 juni 1957, de verjaardag van de dood van Manuel Belgrano – de maker van de Argentijnse vlag – die het voor het eerst op een eiland aan de overkant van de rivier op 27 februari 1812 werd geplaatst. Het heeft een 70 m hoge toren met een uitkijkpunt bovenaan, een crypte ter ere van generaal Manuel Belgrano, een civiele binnenplaats en het propyleen, en een filmische urne omwille van de onbekende soldaat (uit de slag van San Lorenzo). In de kelder van de propileo bevindt zich de Honor Hall of Flags of America. Verschillende mensen hebben aan deze symbolische constructie gewerkt en hebben ervoor gezorgd dat dit nu een zeer toeristische plek is.

Onderweg naar la bandera in de bus, vertelde de gids ons natuurlijk ook over andere dingen die we tegenkwamen.

Een paar meter verderop bevindt zich een appartementsblok met helemaal bovenaan een grote suite (de hele verdieping). Kunnen jullie raden van wie die is? Ja ja, van Lionel Messi! Als het kon, hadden we graag allemaal aangeklopt aan die deur, haha.

Vermits “el Monumento de la Bandera” langs de rivier Paraná gelegen is, zijn we met de bus deze rivier afgegaan. Een deel van de rivier heeft een soort van “playa” (= strand) en daar zijn we dan ook afgestapt voor “la merienda” (= het vieruurtje) en om te genieten van het uitzicht.

Uiteindelijk als laatste activiteit van de dag, kregen we weer wat vrije tijd in een shoppingmall.

Die avond en nacht reisden we weer met de bus, het was een overnachting in de bus omdat we naar een andere provincie trokken.

27 september 2019

Deze dag hebben we niet echt iets speciaals gedaan, vermits het deels nog reizen was overdag met de bus. Onze eindbestemming was Mar del Plata, in de provincie Buenos Aires.

‘s Avonds om te ontspannen zijn we met zijn allen naar een bar geweest.

28 september 2019

Het was een zonnige dag en we hadden gelukkig een rustige dag voor de boeg. Als eerste zijn we de haven van Mar del Plata gaan ontdekken. Daar liep je gewoon tussen vrije slapende luie zeewolven die af en toe in het water plonsden. Natuurlijk wanneer je bij een haven bent, moet je ook proeven van wat ze te bieden hebben, zeg ik dan. Samen met een vriendin hebben we zitten smullen van calamares, mmhh lekker, dat was lang geleden.

Nadien zijn we een huis vanuit de moderne beweging, ontworpen door Amancio Williams en Delfina Gálvez Bunge en dat nu een museum is, gaan bezoeken, genaamd “la Casa de Arroyo”. Nu is het een Nationaal artistiek Historisch Monument en cultureel, historisch, architecturaal en ecologisch erfgoed van de provincie. Op verzoek van de vader Alberto Williams werd het gebouwd tussen 1943 en 1946. Het huis was gelegen aan de Las Chacras-stroom, een fundamentele waterloop in de stad, maar deze werd in 1957 onderbroken omwille van sanitaire redenen. Het is een milieu-architecturaal complex waar heel hard werd bij nagedacht over hoe en met wat ze het gingen bouwen. Het werk vertegenwoordigt de gedurfde creatie van die periode.

In de late namiddag zijn we met zijn allen naar het strand gegaan. Strand, zon en een fris windje, heerlijk! Mar del Plata heeft wat te bieden, zeker in zomer, een drukte zeggen ze!

En omg, zoveel geluk hadden wij! Er was een groot evenement op het strand waar op het einde artiesten optraden, natuurlijk zijn we gaan kijken. Allemaal keken we uit naar de laatste artiest, genaamd “Duki”. Hij is een Argentijnse trap-zanger die sinds vorig jaar heel populair is in heel Zuid-Amerika. Zijn liedjes worden nu heel veel beluisterd.

Om die gezellige en rustige dag af te sluiten, zijn we die avond dan met zijn allen uitgegaan, ja ja ook met de leerkrachten!

29 september 2019

De laatste dag die we vertoefden in de provincie Buenos Aires, zijn we naar de stad Miramar gegaan. Daar hebben we in de voormiddag 2 plaatsen bezocht en in de namiddag zijn we naar het strand van Miramar geweest.

Het eerste dat we zijn gaan bezoeken was “el Bosque Energético” (= energy forest). Het bos is één van de meest populaire mythen van Miramar, er wordt gezegd dat het bos unieke kenmerken heeft die verband houden met energie. Er wordt aangekondigd dat het zo’n bosachtig bos is dat zonlicht niet kan doordringen op klaarlichte dag. Ook dat het de normale werking van radio’s beïnvloedt of vreemde geluiden afdrukt in de opnames die in de omtrek zijn gemaakt, of vreemde lichten en silhouetten te zien zijn op foto’s. En nog zoveel meer! Een van de “experimenten” die door de bezoekers wordt uitgevoerd, is om twee twijgen rechtop te zetten, de ene horizontaal op het punt van de andere verticale tak. De balans van de T zou worden veroorzaakt door de energie die aanwezig is in het bos. Een andere oefening die we gedaan hebben was een boom knuffelen en relaxeren, want ze zeggen dat deze energie werkt op al onze gebieden: fysiek, emotioneel, mentaal en spiritueel.

Nadien zijn we een museum gaan bezoeken dat net 1 week open was. Het was een “museo de Ciencias Naturales” (= natuurwetenschappelijk museum) met dieren en…

Na dit kort bezoekje, zijn we dan naar het strand geweest, zoals eerder vermeld. Hier hebben we van alles zitten doen: in de zee geweest, gekaart, gezonnebaad, ijsjes gegeten… Een mooie stranddag!

30 september 2019

Hop, weer tijd voor een nieuwe stad te gaan ontdekken na het inpakken en ontbijten. Let’s go to… Córdoba!

Maar eerst namen we snel nog een kijkje in het herenhuis Villa Victoria. Het werd gebouwd als een residentie van vakantie voor de Ocampo-familie in 1912 (ook kwamen andere rijke gezinnen hier naartoe). Later in 1973 schonk de schrijfster Victoria Ocampo, die vaak het huis gebruikte als ontmoetingsplaats en sociale bijeenkomsten voor schrijvers, het huis aan UNESCO en nadien werd het overgenomen door de gemeente. Momenteel is het historische gebouw een cultureel centrum dat afhankelijk is van de stedelijke cultuurentiteit.

1 oktober 2019

Na de lange dag- en nachtrit kwamen we rond 08h30 aan. Direct begon dan ook de citytour:

We bezochten de kathedraal van Córdoba en zowel de binnen- als buitenkant. Heel heel mooi vond ik persoonlijk, de buitenkant heeft een zeer mooie architectuur. Deze kathedraal is de centrale kerk van het rooms-katholieke aartsbisdom van Córdoba en de oudste kerk in continu dienst in Argentinië. Sinds 1582, de start van de bouw, is het een paar keer ingestort en heeft het toch wel een paar restauraties nodig gehad, dit omwille van niet stevig genoeg materiaal. In 1941 werd het uitgeroepen tot Nationaal Historisch Monument.

Nadien hebben we een rondleiding gekregen in een meisjes- en jongensschool in het centrum van de stad. Vroeger was dit alleen een jongensschool. Deze school is afhankelijk van de nationale universiteit, zoals onze school in San Miguel de Tucumán.

Het was bijna tijd om te gaan lunchen, maar eerst hadden we nog een één museum te gaan, genaamd “el Museo de la Memoria” (= museum van het geheugen). In heel Argentinië zijn er meerdere zo’n plaatsen. Even een algemene uitleg: herinneringsplaatsen (deze dus) worden plaatsen genoemd die fungeren als clandestiene detentiecentra of die werden gebruikt om staatsterrorisme uit te voeren door de laatste civiel-militaire dictatuur (1976-1983) in Argentinië en werden gereviseerd of gemarkeerd als gedenktekens van misdaden die in die periode zijn gepleegd. Op deze plaatsen werden ze gekidnapt en gemarteld, vermoord en/of verdwenen personen omwille van politieke redenen.

De plaats die wij hebben bezocht in Córdoba was de informatieafdeling van de politie van Córdoba. Hier op deze plek passeerden ongeveer 2000 mensen tussen 1971-1982, volgens gegevens die zijn geanalyseerd in de documenten die zijn geproduceerd door de veiligheidstroepen. Vandaag is het een museum dat de ruimte en het gebruik ervan neerlegt door middel van getuigenis lezen, het markeren van de muren met verhalen die zijn functie als een clandestien centrum verklaren; en een pedagogische lezing die ons door interventies en workshops uitnodigt om na te denken over hoe de dictatuur de hele samenleving doorloopt. Een archief waarin documenten met betrekking tot de acties van staatsterrorisme en de strijd ter verdediging van de mensenrechten op het gebied van de provincie Córdoba worden bewaard. En een culturele ruimte die openstaat voor de tentoonstelling van verschillende artistieke thematische manifestaties. Het provinciale geheugenarchief werd gecreëerd door de Provinciale Geheugenwet 9286, unaniem goedgekeurd door de wetgevende macht van Córdoba in maart 2006. Deze wet bepaalt de vorming van de provinciale geheugencommissie, de oprichting van het archief en de werking van deze instellingen in de drie koloniale herenhuizen gelegen tussen de kathedraal en het stadhuis. Deze gebouwen huisvestten, sinds het begin van de eeuw, politie-eenheden die verband hielden met de vervolging en onderdrukking van de maatschappij, de politiek, de cultuur en de vakbonden, waaronder het “ministerie van informatie D2”, dat een centrale rol speelde bij de oprichting van staatsterrorisme in de provincie Córdoba.

Dit museum was super interessant vond ik, het vertelt je over de geschiedenis van Argentinië en is zeker niet iets onbelangrijk! Het is een litteken in hun geschiedenis…

Maar nu tijd voor lunchtime en wat vrije tijd in een shoppingmall. Amai, dit verhaaltje moet ik jullie zeker vertellen, zo een grappig moment was dat voor ons hahaha, moet al lachen als ik er aan denk. Samen met Anita (mijn zus), Juli en Leila (2 vriendinnen) waren we rustig aan het rondwandelen in de shoppingmall en zagen we vier van die massagestoelen en natuurlijk dachten wij: oeh, laten we die proberen! Elk gingen we op een stoel zitten en schoven we telkens door na een aantal minuten. Wij, als idioten, zaten daar dus al zeker een dikke 20 minuten en plots staat die verkoopster voor onze neus. Ze zei: “Meisjes, als jullie de stoelen willen uitproberen moeten jullie betalen, dat is dan elk $200 (pesos) ”. Wij met onze mond vol tanden, we konden onze oren niet geloven. Wij keken naar elkaar van whaaaat, ook stond nergens zo een kaartje van betalen of wat dan ook en die verkoopster had ons ook niks gezegd in het begin dus ja… Wij al die massagestoelen en andere dingen aan het uitzetten en aan het uitleggen dat er ons niks was gezegd. Gelukkig mochten we gewoon gaan, maar volgende keer was betalen, zei ze. Man man man, hahaha gelukkig.

Na een paar uurtjes verlieten we uiteindelijk de mall en bezochten we snel nog een “museo de Ciencias Naturales” voordat we naar ons laatste hotel, gelegen in Villa Carlos Paz, gingen.

2 oktober 2019

Drukke dag voor de boeg, we hadden veel te zien en te doen.

Als eerste gingen we naar “la fábrica de alfajores” (= de fabriek van alfajores), mhhh jaaaa! Alfajores is een lekkernij van Argentinië, maar wordt in bepaalde provincies meer geproduceerd. Om te beginnen kregen we natuurlijk eentje om te proeven van dat bepaald merk dat hier gemaakt werd, gevolgd door een video-uitleg van hoe het gemaakt wordt in de fabriek en ten slotte kopen maar. Ik vond het heel interessant om te zien hoe het werd gemaakt, vermits alfajores heel Argentijns is en het is ook zo lekker! Ah, voor als je het niet zou weten, er bestaan er met dulce de leche, met chocolade, met vruchten… Ik neem er zeker mee naar België, dan kunnen jullie smullen!

Het tweede bezoek, was het bezoek aan de koekoeksklok van Villa Carlos Paz, genaamd “reloj Cucu”. Het is een toeristische plaats waar veel mensen naartoe gaan, omwille van zijn geschiedenis, en wachten tot het uur tikt. Het werd opgericht in 1958 door een groep Duitse ingenieurs die in de stad woonden en het was toen een van de grootste horloges ter wereld. Allemaal met spanning zaten we te wachten, maar wat er uit kwam amai diep teleurstellend eigenlijk hahaha. Er kwam gewoon een vogel uit en dat was het, niks anders…

Nadien hebben we een leuke boottrip gemaakt op het meer San Roque. Het was heel rustgevend, het was genieten. Ietsjes later werd de muziek ook goed luid gezet en begon het Argentijns dansen en feestje. Toen de trip gedaan was, was het dansen zeker niet over. Het feestje werd voorgezet in een icebar ietsjes verderop. Heel leuk concept, had dit nog nooit gedaan. We kregen een warme poncho als jas en handschoenen, en mochten dan daarna binnen stappen en beginnen dansen.

In de namiddag zijn we naar een park geweest waar allemaal activiteiten waren zoals voetbal in een kooi, competitie muurklimmen… Ook was er een zwembad, maar het was toen wel wat frisjes op dat moment.

Jeej, in de avond was het tijd voor een boliche (= discotheek) met thema! Tijdens eindejaarsreizen zijn thema’s in een boliche zeer typisch, zoals fluoravond, verkleedavond, Argentijnse avond, uniformavond (school)… Vandaag was het thema fluor. Na het avondeten was het tijd om ons klaar te maken: fluorkleren en fluorverf. En dan… Let’s go! Het was een super leuke nacht, met zen allen goed gedanst en gefeest, en daarbovenop hadden ze tshirten gegooid en heb ik er ééntje kunnen vangen, een herinnering die ik kan meenemen naar België!

3 oktober 2019

Last day brak aan… Er stonden nog 2 bezoeken op onze planning.

In de ochtend zijn we “museo Ernesto Che Guevara” gaan bezoeken. Het museum toont een eerbetoon aan het land dat Ernesto Guevara zag groeien, in zijn geheugen, in zijn leven. Het museum was ooit het huis van de familie Guevara. Maar wie is Ernesto Che Guevara nu? Hij is vooral bekend door de Cubaanse revolutie. Hij was een van de ideologen en commandanten ervan. Hij nam deel aan de gewapende opstand en tot 1965 aan de organisatie van de Cubaanse staat. Overtuigd van de noodzaak om de gewapende strijd in de Derde Wereld uit te breiden, promootte Che Guevara de installatie van guerrilla-uitbraken in verschillende Latijns-Amerikaanse landen. Hij vocht zelf in Congo en Bolivia tussen 1965 en 1967. Door het Boliviaanse leger in samenwerking met de CIA werd hij op 9 oktober 1967 gevangen genomen en geëxecuteerd. Zijn figuur, als symbool voor de relevantie van de wereld, wekt grote passies in de publieke opinie, zowel voor als tegen. Ook op economisch gebied was hij bekend. Hij was president van de Nationale Bank, directeur van het ministerie van industrialisatie en minster van industrie. Natuurlijk zijn er nog andere redenen waarom hij zo bekend is.

En wow wow, we hadden enorm veel geluk man, wie we daar zijn tegengekomen… Rodrigo de la Serna, of beter gekend als Palermo van La Casa de Papel! Voor degene die hem niet kennen, hij is een heel bekende Argentijnse acteur en ook muzikant. Zoek hem maar op, je zal hem zeker herkennen.

En als laatste zijn we wat verderop na 2 uurtjes rijden naar een stad geweest, genaamd Villa General Belgrano. Deze plaats is bijna volkomen Duits. Het werd gesticht in 1930 door twee Duitsers die aangetrokken werden door het agricultureel potentieel. Er kwamen immigranten van Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk en Italië hier naartoe. En tijdens de Tweede Wereldoorlog zonk een Duits oorlogsschip voor de Argentijnse kust, 130 overlevenden vestigden zich in Villa General Belgrano. Je merkt dat het heel Duits is door de huizen die gebouwd werden en door de Duitse delicatessen (apfelstrudel, leverworst, spätzle, bier…) die er worden verkocht. Ook zoals in Duitsland is hier een jaarlijks Oktoberfest.

We verbleven een paar uurtjes in Villa General Belgrano. We hebben de stad verkend en we hebben ook 2 fabrieken bezocht: la fábrica de cerveza en la fábrica de chocolate. Mmh yummy yummuy… We hebben wat uitleg gekregen en vervolgens konden we regalos (= cadeautjes) kopen.

Onze laatste avond was terug een boliche, lekker feesten tijdens onze laatste nacht. Het thema was “noche de disfraz” (= verkleed avond), ieder koos zijn eigen verkleding. Samen met twee andere vriendinnen hebben wij ons verkleed in Minnies. Er waren heel veel verschillende verkledingen, meestal per 2 of 3 koos je uit wat je wou doen. Ook die nacht hebben we goed genoten, een mooie afsluiter!

4 oktober 2019

Stilletjes aan wakker worden, ontbijten, inpakken en ciao! Hop terug naar onze thuisstad Tucumán!

Het waren weer twee mooie weken samen met deze geweldige personen!

Na vakantie komt er terug werk natuurlijk. Samen met mijn zus, broer, mama en tante zijn we naar Trancas (30 minuten van Racó, waar mijn tante een vakantiehuis heeft) gegaan. Because daar is een jaarlijks feest genaamd “la fiesta del caballo” (= het feest van het paard) en al een paar jaar op rij werkt mijn familie daar in een foodtruck. Dus neen het was geen feesten, het was werken, ja. Vanaf vrijdag tot maandagochtend stonden we daar hamburgers, sandwich de milanesa, panchos, tostadas… en drank te verkopen. En dit van 18h tot 7h in de ochtend, toch wel drukke en vermoeiende dagen waren dat!

La fiesta del caballo is, laten we zeggen, in twee opgedeeld. Als eerste zijn er de traditionele wedstrijden en activiteiten met de paarden, en als tweede komen er bekende mensen zingen en is het feest.

De traditionele wedstrijden die met de paarden worden gedaan worden opgedeeld in rondes tot er uiteindelijk 1 winnaar overblijft. Eén van de competities die ik wel heb kunnen zien zal ik jullie nu wat gedetailleerder uitleggen. Laten we beginnen met hoe het eruit zag: het was een groot veld met aan één kant opgesloten wilde paarden en aan de andere kant waren er drie stevige palen. Ook bevonden er zich ongeveer 6 mensen met hun eigen paard op het veld, deze leidden het spel. Eén voor één werden er random wilde paarden gekozen en vastgemaakt aan één van de palen. Vervolgens kwam er één van de kandidaten die het het wilde paard kwam klaarmaken, namelijk het hele ding rond het hoofd van het paard zetten (maar geen zadel). Uiteindelijk wanneer het paard klaar was en de kandidaat erop zat was het tijd voor het spel. El caballo werd losgemaakt van de paal and the game was on! De bedoeling van deze wedstrijd was het paard soort van zweepslagen te geven en meer dan 10 seconden erop te blijven zitten. Natuurlijk werd het dier helemaal wild en begon het in een gekte te springen en te galopperen, wat het moeilijker maakte voor de persoon erop. Hoe verder de kandidaten in de rondes geraken, hoe meer tijd ze op het paard moeten kunnen blijven zitten. Het is nog wel een zeer gevaarlijke traditionele wedstrijd because vele vliegen er gruwelijk vanaf en ook dit jaar werden er weer meerdere weggestuurd met ambulances… Zelfs jonge gastjes van ongeveer 9 jaar deden dit spel mee, het zit dus echt in de familie als je al van jongs af aan hieraan meedoet.

Voor mij was dit zeker een nieuwe ervaring erbij. Het was heel speciaal om dit te kunnen zien, je gaat nooit zo een gelegenheid hebben in andere landen, het is iets unieks van Argentinië. Maar langs de andere kant vond ik het ook wel triest om die wilde paarden zo te zien, je zag dat sommigen er niet echt zin in hadden…

Telkens na deze activiteiten kwamen er bekende mensen zingen en was het feest, zoals ik al eerder had vermeld. Het was typische muziek voor dit feest en ook typische muziek van Tucumán. Het genre heet “folklore”. Dit is zowel een muziekgenre als een dansstijl.

Ziezo, ik ga deze blog, die wat meer over de cultuur en het land vertelt, eindigen! Hopelijk vonden jullie het interessant. Ikzelf heb er alvast van genoten om meer te weten te zijn gekomen en meer te hebben kunnen ontdekken.

Duizend maal sorry voor het zo laat te plaatsen… Het was druk en er waren wat probleempjes met de blog! Maar goed nieuws, ben al bezig aan de volgende met ander nieuws!

Dikke dikke kussen! Zie jullie graag!

Xoxo

Holaaa gente!

Hier zijn we weer, weeral een dikke maand voorbij! Ik kan het nog steeds niet geloven dat ik hier ben! Al twee maanden voorbij, het gaat zo snel, aaah! Ik besef dat ik echt moet genieten van elke seconde, zeker met mijn hermana (want zij vertrekt zelf op exchange naar Holland in januari), want voor ik het weet, ben ik al back in Belgium!

Deze maand is een hele drukke maand geweest op school met allerlei leuke activiteiten! Ik heb dus veel tijd kunnen spenderen met stuk voor stuk prachtige personen.

Onze eerste activiteit wordt “el campamento” genoemd. Het is een jaarlijks kamp van 5 dagen met de 4 laatste jaren van de school. Het was heel gelijkaardig aan mijn scoutskampen, namelijk in een weide met tenten, koken op een houten kampvuur, zelfgemaakte natuurtoiletten enz…

Er was één activiteit welke heel anders en zeer speciaal was: het spel van het kamp. De school organiseert al sinds jaren, sinds héél vele jaren, dit spel. Het spel, genaamd “Los Zorrinos” (= de vossen), is een traditie van de school en betekent dus héél veel voor hen. Hoeveel het voor hen betekent en de waarde ervan, heb ik zeker en vast gevoeld tijdens het kamp! Het spel wordt door de meisjes van het laatste jaar georganiseerd en het kamp zelf door de meisjes van het voorlaatste jaar.

Ik zal trachten om zo goed mogelijk el juego (= het spel) uit te leggen:

Bueno, los Zorrinos zijn 7 meisjes van het laatste jaar die gekozen worden via een stemming (deze stemming gebeurt alleen in hun jaar). Elk van de meisjes heeft een pak in een bepaalde kleur die zijzelf kiezen. De kleuren zijn zwart, roos, paars, turquoise, geel, bordeaux en oranje. De volgorde van de kleuren is ook de volgorde van hoe belangrijk een Zorrino is, namelijk de persoon in het zwarte pak wordt “el Zorro” genoemd en is de belangrijkste en de anderen zijn “Zorrino 1”, “Zorrino 2”…

Het doel van het spel is dat de andere 3 jaren ontdekken wie er onder deze maskers schuilen, daarom deze pakken (de binnenkant ervan is gepimpt met dingen die deze persoon graag heeft).

De vraag is natuurlijk: hoe kunnen zij dit te weten komen? Wel, dit gebeurt op meerdere manieren. Gedurende het kamp zijn er “apariciónes” (= verschijningen), dit zijn momenten waarop de Zorrinos te voorschijn komen en een soort van toneeltje doen (natuurlijk zonder te praten). Elk jaar is er een soort van thema/verhaal en dit wordt dan verwerkt in de toneeltjes. Tijdens de apariciónes wordt elke Zorrino door 2 “guardaespaldas” (= bodyguards) geëscorteerd, behalve de Zorro, die door door 5 guardaespaldas wordt geëscorteerd. En er is ook altijd een “delegada” (= gedelegeerde) die het toneelstukje leidt en praat en vertelt. Tijdens het verloop van dit stuk worden er ook mensen van de andere jaren naar voren geroepen om spelletjes te spelen of andere dingen te doen zodat ze mee geïntegreerd worden. Vaak zijn het dingen waarin de jaren met elkaar moeten wedijveren, zoals rap battle, voetbalcompetitie, danscompetitie… En ah ja een ander super grappig spel was dat ze een string moesten aandoen boven hun broek (2 personen per jaar) en dan proberen die van de anderen af te trekken hahaha.

Voor het kamp en tijdens het kamp mogen de andere jaren proberen te raden wie de los Zorrinos zijn. Aan de hand van wie ze denken dat het kan zijn, moeten er tijdens het kamp raadsels en hoofdbrekens opgelost worden. Deze raadsels en hoofdbrekens vertellen wat meer over wie los Zorrinos zijn en wie niet, want er zijn namelijk 2 pistes. De ene piste zijn de echte Zorrinos en de andere zijn de fake Zorrinos. Aan hen dus om dit allemaal uit te zoeken.

Vervolgens bestaan er ook overdag en ‘s avonds “riesgo” (= risico). Dit zijn momenten waarop los Zorrinos, in pak natuurlijk, lopen in de weide. De bedoeling hiervan is dat de andere jaren achter de Zorrinos lopen en proberen hun muts/masker af te trekken, om te zien wie er achter schuilt. Maar natuurlijk lopen de Zorrinos niet alleen, wij, alle meisjes van het laatste jaar, lopen mee om de Zorrinos te beschermen, because natuurlijk mogen de andere meisjes hun muts/masker niet aftrekken. Wanneer we zagen dat er meisjes heel dichtbij kwamen, sprongen we op de Zorrinos en bedekten we hun om hen te beschermen. Andere opties en wat ook vaak gebeurde, was dat je de meisjes gewoon mocht wegduwen/wegtrekken en gewoon aan hun haar mocht trekken en… Laten we zeggen een soort van rugby hahah. Tijdens deze riesgos liepen niet altijd de echte Zorrinos, vaak liepen ook andere meisjes in de pakken, laten we zeggen fake Zorrinos. Af en toe na het lopen met de fake Zorrinos trokken we zelf de muts/het masker af, om aan te tonen van “mopje, we hebben jullie gehad,ik ben een fake”. Deze loopmomenten vond ik wel heel tof en spannend, ik liep constant mee en heb zelfs ook een paar keer als fake Zorrino gelopen!

Om de andere jaren nog meer te integreren in het hele spel hadden zij elk één Zorrino. Deze 3 (van elk jaar ééntje) werden “los Zorrinos blancos” genoemd. Om te beslissen wie deze personen waren, stemden zij ook in hun jaar. Ook met hen werden er apariciónes gedaan en werd er af en toe mee gelopen, maar op die momenten moesten hun jaargenoten hen beschermen.

Uiteindelijk op de laatste dag was de onthullingsdag aangebroken. De anderen gingen eindelijk weten wie los Zorrinos blancos en los Zorrinos de colores waren, maar eerst mochten zij nog eens een gokje wagen. Voor elk van de Zorrinos werd een tekstje gelezen en nadien werd de naam gezegd en de muts/het masker afgetrokken. Nu ik dit moment aan het beschrijven ben, krijg ik er terug kippenvel van. Jullie zullen misschien denken van “oei raar spel” of “waarom is dit allemaal zo speciaal” of… maar als je er op dat moment bij was, zou je het ook voelen. De onthulling van de Zorrinos was een zeer emotioneel moment, laten we zeggen dat er toch tranen waren bij iedereen, maar ook omdat dit het laatste kamp was van de oudste meisjes.

Ik heb heel hard genoten van dit kamp, het was geweldig! Ook heb ik opnieuw de opportuniteit gehad om andere meisjes van de school te leren kennen of beter te leren kennen. Het is een kamp dat ik niet snel zal vergeten!

Het andere schoolevenement was “la semana de la escuela”. Dit zijn 4 dagen waarop de school verschillende soorten activiteiten organiseert.

De eerste dag bestond uit sportwedstrijden tussen verschillende scholen, een twerkles hahaha, een stand up en om te eindigen een music show van onze school. In deze show dansten de leerlingen van de school op verschillende soorten muziekstijlen. Samen met andere meisjes van mijn jaar hebben wij gedanst op liedjes van Beyoncé.

De dag erna waren er opnieuw sportwedstrijden, gevolgd door een quiz, een zumbales, een rap battle en een modeshow van verschillende soorten kleren en bodypainting. Om deze dag af te sluiten kwamen “Las Culisueltas” zingen en dansen. Zij zijn een meisjesgroep die hun eigen liedjes hebben, maar ook coveren. Ze zijn alleen bekend in Argentinië. Wanneer mijn amigas van Argentinië ongeveer 11 à 12 jaar oud waren beluisterden zij deze groep. Het was een soort van opnieuw ”jeugdmomentje” die avond.

De laatste dag van la semana waren er weer sportwedstrijden en nadien een debat over voor of contra abortus, een gesprek over vanaf welke leeftijd je kan stemmen voor je president van je land en om de week af te sluiten waren er verschillende danscorreos van dansgroepen in de stad.

De zaterdag van die week was er ’s avonds “bautismo” (= doop) voor de eerstejaars. De meisjes, wij, van het laatste jaar mochten hen dan dopen als soort van welkom/integratieproces. Vermits ik ook nieuw ben op de school, werd ik samen met andere exchanges studenten gedoopt. El bautismo bestaat uit een toneelstuk met een bepaald verhaal, dat dit jaar het thema “een reis door het universum” had. Gedurende het toneelstuk werd er gezegd dat ze mensen nodig hadden om dit te doen en dat te doen en ofcourse waren die mensen de eerstejaars. Op die momenten werden ze dan ook bestrooid met bloem, yerba van de maté, werd er gegooid met verf, eieren enz… Ook werd tijdens de doop hun haren geknipt, maar zeker niet deftig, gewoon knippen waar ze wilden hahaha (mooie eindresultaten…). Uiteindelijk wanneer de doop gedaan was, was iedereen vuil omdat we allemaal begonnen te gooien. Het was een toffe en grappige avond, maar wel heel koud daarna!

Zoals jullie horen heb ik dus een tijdje niet echt school/les gehad hehe, wat ook wel mag! Ik heb ook goeie vooruitzichten, because eind september vertrek ik met de school op eindejaarsreis, woehoee!

Gedurende een schoolweek deze maand hebben we op school ook een herdenkingsmoment gehad ter gelegenheid van de onafhankelijkheid van Argentinië. De persoon die werd herdacht was José de San Martín. Hij was een Argentijnse generaal en de belangrijkste zuidelijke leider van de Zuid-Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd. Ze noemen hem ook wel de nationale held van Argentinië. Naast de onafhankelijkheid van Argentinië, heeft hij ook voor de onafhankelijkheid van Chili en Peru gezorgd. Tijdens de herdenking, die ongeveer een uurtje duurde, werden er teksten voorgelezen over deze man en een paar liedjes gezongen.

Oh ja, deze maand heb ik ook één van mijn nieuwe zussen leren kennen! Het was heel leuk om een nieuw belangrijk familielid te ontmoeten! Ook zij ontving me met open armen en ook zij is een super lieve en vriendelijke, ze maakt me ook zeker aan het lachen! Samen met haar en een paar andere familieleden zijn we dat weekend naar Raco geweest voor een lekkere asado (= barbecue). Raco, een stadje in de bergen waar mijn nieuwe tante een vakantiehuis heeft, is ongeveer een uur gelegen van ons huis in Yerba Buena. Het is er heel mooi en rustgevend!

Wat jullie nu allemaal hebben gelezen waren ongeveer de grote lijnen van wat er gebeurd is deze maand, laten we zeggen het belangrijkste dat ik kon meedelen.

Ah ja er is nog één ding dat ik wil vertellen:

Misschien wanneer jullie deze blog lezen en de vorige hebben gelezen denken jullie van “allee waarom schrijft die nu alleen maar over haar positieve momenten van haar exchange en niet over haar negatieve en triestige momenten”. Wel, het is nu eenmaal zo dat ik me hier héél goed voel en ik nog maar enkel ups heb gehad. Het is heel moeilijk om te beschrijven hoe ik me voel, maar het is alsof ik precies al heel mijn leven hier heb gewoond, het gaat allemaal heel vlotjes! En dit allemaal, gebeurt omwille van één bepaalde reden… namelijk de mensen die me omringen! Daarmee om deze blog af te sluiten, ga ik eindigen met een bericht gericht aan de peepz van Argentina.

“Hola hermana, familia, amigos, amigas, compañeras, el club…

Gracias, gracias por todo!

Puede que no se den cuenta de lo que están haciendo por mí, pero realmente hacen mucho y significa mucho para mí! Llegué aquí, a Tucumán, sola, sin amigos y familiares, sin saber lo que me pasaría. Una chica de un pequeño país que viene por un año a uno de los países más grandes del mundo, “yolo” (you only live once). Un sueño hecho realidad! Pero mira ahora!Todos ustedes me han recibido con los brazos abiertos y gracias a ustedes me siento muy bienvenida aquí, tan a gusto y no me arrepiento de esta experiencia ni por un segundo! Incluso tengo la sensación de haber vivido aquí toda mi vida, tan loco, pero se siente tan maravilloso! ¡Es verdad lo que la gente dice sobre los argentinos, gente abierta y cálida! Una y otra vez me ayudan, me hacen reír, me enseñan cómo es disfrutar cada momento, me dejan ver mucho sobre la vida (eso me hace pensar), me hacen sentir que yo soy parte de ustedes… Quizás a veces piensan que, cuando estamos en un grupo grande, no hablo, no me siento bien o no me gusta, pero esto es porque todavía no domino completamente el idioma, no tan suavemente como ustedes jaja, pero sé que es un placer para mí verlos a todos tan felices cuando estamos juntos. Dicen que un año de intercambio es una montaña rusa con subidas y bajadas, pero gracias a ustedes aún no he notado nada. ¡Esto es solo acerca de subidas! ¡Me doy cuenta de que tengo mucha suerte de haber terminado aquí con ustedes y lo disfrutaré cada segundo! Es difícil encontrar las palabras correctas, para expresar mis sentimientos, pero sé que los quiero a todos y nunca olvidaré lo que todos hacen o han hecho por mí!

¡Se los agradezco desde el fondo de mi corazón!

10 000…x gracias!

Besos!”

Ziezo, dit was het dan voor deze maand!

Tot snel xxx

Een compleet andere cultuur ontdekken, een nieuwe taal leren, nieuwe plaatsen ontdekken en nieuwe mensen ontmoeten! Eindelijk een droom die uitkomt!

Het zal niet één van de gemakkelijkste uitdagingen worden, maar het zal een prachtige en verrijkende ervaring zijn… die ik graag aan ga!

Na een lange en vermoeiende tocht van 17 uur vliegen en 8 uur wachten, ben ik er uiteindelijk geraakt! Ik zou voor de eerste keer mijn gastfamilie zien! So excited! Ik werd opgewacht door mijn nieuwe hermana (17 jaar), papá y mamá. Toen ik hen zag, was ik zo blij en stormde ik direct op mijn gastzus af. In België heb ik veel contact met haar gehad waardoor we elkaar beter hebben leren kennen en er nog meer naar uitkeken om elkaar te ontmoeten. Een zus hebben, wat ik nooit heb gehad, is voor mij daarenboven een extra ervaring. Voor haar was het ook een nieuwe ervaring vermits ze nog nooit een zus had van dezelfde leeftijd. We waren dus beiden heel tevreden!

Van de luchthaven tot hun huis was het ongeveer zo’n klein uurtje rijden. Mijn gastzus vertelde me onderweg wat dit was en dat was… Zo kwam ik meer te weten over mijn stad Tucumán! Gelukkig konden we in het begin gemakkelijk communiceren vermits mijn gezin wat Engels en Frans kon, oeff haha! Nu spreek ik Spanenglish (en Frenchspan) met hun.

Uiteindelijk kwamen we aan in Yerba Buena, een departement van Tucumán waar mijn nieuwe thuis zich bevond! Het zag er super gezellig uit en was benieuwd om de binnenkant te zien! Wat spannend om binnen te gaan! Eenmaal binnen ontmoette ik mijn gastbroer (25 jaar) voor de eerste keer. Mijn nieuwe familie is super lief en behulpzaam, ben echt heel blij met hen! Hopelijk zal ik ook snel mijn twee andere gastzussen (27 en 31 jaar), die niet meer thuis wonen, leren kennen! En oooh ja, niet te vergeten, ik heb ook twee doggiesss, Kira en Berlín. Wat een cutiesss die twee!

Daarna hebben we buiten gezellig samen gegeten en heb ik me geïnstalleerd in mijn nieuwe kamer! En ooh super schattig, er was een mandje met allemaal lekkernijen die ik kon proeven, mmmh! Dat belooft wat voor de andere dagen, ik heb namelijk nog veel te proeven en nieuwe smaken te ontdekken!

Okej, deze info moeten jullie weten. Maté thee is iets heel heel typisch uit Argentinië. Het bestaat uit een “yerba” (=soort van poeder met blaadjes) naar keuze, er bestaan namelijk verschillende smaken en hier voeg je dan warm water bij. Het leuke eraan is dat je maté bijna nooit alleen drinkt. Wanneer je maté deelt, is er altijd één iemand de “cebadoro” (=de uitdeler) en deze persoon geeft steeds de maté door en voegt telkens warm water toe. Wanneer je geen dorst meer hebt of geen zin meer hebt zeg je “gracias” en de cebadoro weet dan dat je genoeg hebt. In Argentinië drinken ze constant maté, op eender welk moment en wordt er gezellig samen gepraat enz…

´s Avonds ben ik naar de hockeytraining van mijn zus gegaan en heb ik dus nieuwe mensen leren kennen! Super lieve mensen, echt een toffe vriendengroep! Ze hebben me direct met open armen ontvangen, namelijk zaterdag was het “vriendschapsdag” in Argentinië en ze spelen dan een spel genaamd “amigo invisible”. Het is een spel waarbij je een naam trekt en voor die persoon een cadeautje koopt, maar je schrijft de naam op het cadeautje en alle cadeautjes gaan in een zak en worden dan uitgedeeld. Dus je weet niet van wie je het hebt gekregen, maar je mag proberen te raden! En de meiden van de hockey vroegen onmiddellijk of ik mee wou doen, super lief van hen!

Na de training was het tijd om naar huis te keren. Samen, met mijn nieuw gezin, hebben we gezellig tv gekeken en was het daarna tijd voor een goeie nachtrust voor mij!

De volgende dag ben ik naar het centrum geweest voor een gsm-abonnement en andere dingen die ik nog nodig had. De voormiddag heb ik samen met mijn nieuwe mama en zus afgesloten door lekker een café con leche te gaan drinken met een alfajores (een lekkernij van Tucumán). In de namiddag ben ik naar het huis van mijn nieuwe abuela (=oma) gegaan, daar heb ik nieuwe familieleden ontmoet. Deze mensen, wauw, geen woorden voor! Ze zijn zo open, ze zeggen wanneer je iets nodig hebt je hen altijd mag bellen enz…

Mijn eerste weekend in Argentinië is zeer goed verlopen, ik heb veel nieuwe mensen leren kennen en ben wat meer over hun cultuur te weten gekomen. De hele zaterdagmiddag was ik in de “Jockey Club” (de naam van de hockeyclub (meisjes) en rugbyclub (jongens) dicht bij mijn thuis) waar ik naar de hockey matchen heb gekeken. En ´s avonds was er een klein feestje onder vriendinnen van de hockey vermits het vriendschapsdag was. Heel gezellig! Ter gelegenheid van de vriendschapsdag heb ik de zondag voor de eerste maal een paar meisjes van mijn school ontmoet. Het was een prachtige zonnige dag en samen hebben we gezellig gegeten en veel gepraat.

Ja, een nieuwe week begon, maar niet zo maar een week, het was een schoolweek… Hier in Argentinië is het momenteel school, hun schooljaar loopt van maart tot en met november en zij hebben dan 3 maanden zomervakantie. In Argentinië gaan ze oftewel in de voormiddag naar school oftewel in de namiddag. In mijn geval, ga ik in de namiddag van 14h tot 18h20 of 19h. Mijn school is een publieke meisjesschool met ongeveer 300 studenten in het secundair onderwijs. Een schooldag in Argentinië is zeker niet een schooldag zoals in België. In mijn school krijgen we 1h20 les (=soms 2 vakken van elk 40 min.), daarna pauze van 10 minuten, gevolgd door opnieuw 1h20 les en een pauze van 15 minuten en ten slotte nog een derde blok les. Tijdens de lessen zit men soms op hun gsm of spelen ze een kaartspel of een ander spel dat in de klas ligt. Natuurlijk is dit niet altijd, het hangt af van de leerkracht. Hier in Argentinië dragen ze uniformen. Mijn uniform noemt “delantal” en het is een soort van wit hemd/witte jas. Het is een typisch uniform voor publieke scholen. Onder hun uniform kiezen ze wat ze dragen. In mijn school zijn dat vooral “chille” kleren zoals leggings, joggings, losse pulls….

Gedurende de week doe ik ook aan sport, dit is natuurlijk nodig met al dat eten hier, haha! De maandag, dinsdag en donderdag heb ik hockeytraining. Momenteel leer ik de technieken aan en de belangrijkste dingen die ik moet weten, en later wanneer ik het allemaal onder de knie heb zal ik meespelen in matchen. Voor we echt beginnen op het veld hebben we een opwarming van één uur, dit houdt in fitness en cardio, vermoeiend hahah, maar heel blij wanneer het ons gelukt is, satisfying and proud. Ik ben ook al een paar keer met mijn gastmama naar de fitness geweest wat voor afwisseling zorgt. En ah ja, ik heb ook meegedaan aan een voetbaltornooitje voor de fun (een vriendin vroeg me om in te vallen omdat ze niet genoeg volk hadden), het was een leuke namiddag en daarenboven heb ik ook nieuwe mensen leren kennen!

Hier nog een paar weetjes/info die ik met jullie wil delen:

• In Argentinië wordt iedereen aangesproken met een bijnaam. Je zal bijna nooit iemands echte naam horen. Dit zowel op school als thuis en tijdens je hobby’s.

• Alles is hier veel veel later. Bijvoorbeeld ze eten pas na 21h of 22h of zelfs later (hangt ervan af als je hobby’s hebt). Vergeleken met België schuift alles op met een paar uurtjes.

• In verband met het verkeer, chaotisch man man… Niemand volgt de regels, auto’s rijden door het rode licht, auto’s verlenen nooit voorrang aan voetgangers enz… Je moet heel de tijd goed opletten, het is echt gevaarlijk! Iets wat me ook opviel wanneer mensen voor het rode licht staan, is dat mensen showtjes doen om geld te verdienen of dingen te verkopen. Dit is constant, ze stappen zelfs de bus op om muziek te spelen of om koekjes en snoepjes te verkopen.

• Wat me ook opviel en redelijk choqueerde is dat ze al het vuil in dezelfde vuilbak gooien. Sorteren kennen ze hier spijtig genoeg nog niet…

• De eerste woorden die ik geleerd heb via mijn vriendinnen waren scheldwoorden, haha. Dit was zowel op school als in de hockeyclub. Ik ken er toch al wel een paar vanbuiten nu.

• Elk weekend feesten ze hier wel, het nachtleven in Argentinië is toch wel wat anders dan in België. Voor ze uitgaan in boliche (=discotheek) hebben ze een previa (=voordrinken) van ongeveer 23h tot 2h en nadien gaan ze naar el boliche. Het feestje gaat dan door tot ten vroegste 6h in de ochtend. Het leuke eraan is dat gedurende de hele nacht iedereen samen feest en danst, jongens en meisjes. En amaaaai hoe ze dansen, hahah ja ja, dat kunnen de Argentijnse mensen zeker wel (ook de jongens)! Baila baila baila, love it! Zo’n warme mensen, heel open en los ,hahaha!

…

Er is nog veel dat ik met jullie wil delen, maar ik ga stilletjes afronden…

Vanuit een klein Belgenlandje naar het 8ste grootste land ter wereld brengt heel wat veranderingen met zich mee… maar ik ben écht gelukkig! Ik heb zoveel geluk met mijn nieuwe thuis en voel me echt op mijn gemak! Ik kijk er naar uit wat de volgende dagen, weken, maanden … teweeg zullen brengen! Ook al kan ik nog steeds niet geloven dat ik hier zit, aaaaah!

PS: Thanks aan mijn familie in België voor deze unieke kans! Los amo mucho mucho xxx

Hola!

“Yo soy Sophie de Bélgica!”

Ben je geïnteresseerd om avonturen te lezen over een uitwisseling naar Argentinië? Dan ben je zeker op het juiste adres!

Op deze blog zal je lezen over het leven in mijn stad Tucumán, mijn school, mijn gastfamilie… en nog zoveel meer!

Adios! Hasta luego!

Sophie