Holisss Bélgica,
Cómo están? Cómo es la vida de los estudiantes? Más fiestas que estudio?
Kunnen jullie het geloven? Al 1/3de van dit prachtige leven hier dat voorbij is gevlogen. Amai, ik had nooit gedacht dat dit zo snel ging gaan. Vliegt de tijd daar ook zo snel voorbij?
Bueno, zoals ik in mijn vorige blog had gezegd, ging ik twee weken op schoolreis, de eindejaarsreis. Het was zowel een educatieve reis met musea en excursies als een ontspannende reis met stranddagjes en feestjes. Gedurende deze 2 weken reisden we met de bus naar verschillende destinations: Santa Fe, Rosario, Paraná, Mar del Plata, Miramar, Córdoba, Villa Carlos Paz…
23-24 september 2019
We vertrokken op een maandagavond richting Santa Fe en hadden een reis van 13 uur voor de boeg. Dit betekende dus eten en overnachting in de bus. Gelukkig verliep de busrit sneller dan verwacht en waren de zetels zeer comfortabel.
Eenmaal aangekomen kregen we al direct een citytour in Santa Fe. We bezochten een kerk, een museum m.b.t. verschillende pater ordes en het gebouw van het gouvernement.
Nadien, waar wij allemaal naar verlangden, was het etenstijd, tijd voor een goeie McDonalds haha. Daarna kregen we wat vrije tijd in het shoppingcentrum en zijn we ook met een paar vriendinnen de casino binnengestapt, leuke ervaring, precies Las Vegas.
Als laatste op de planning voor we naar het hotel gingen, bezochten we “el Museo de la Constitución”. Dit museum vertelde wat meer over de geschiedenis van Argentinië, namelijk over de grondwetten. Het museum heeft artefacten uit de tijd dat de Argentijnse grondwet van 1853 werd geschreven, replica’s van gebruikte boeken en een echte kopie van de constitutionele hervorming van 1994, modellen van de stad, gedigitaliseerde en geschilderde portretten. Het was een interessant museum (ook al verstond ik er niet alles van, vermits het moeilijke en andere woorden waren dan ik gewoon ben, haha) dat op een speciale manier werd weergegeven. Uiteindelijk was het tijd om naar onze overnachtingsplaats te gaan, hier verbleven we 2 nachten (ons hotel was in Paraná).
Nog een kleine informatie over die dag. Die dag zijn we ook door een tunnel gereden, genaamd “Túnel subfluvial Raúl Uranga – Carlos Sylvestre Begnis” (de naam is een eerbetoon aan de twee gouverneurs die de realisatie van het werk mogelijk maakten). Deze ondergrondse subfluviale gang is gebouwd onder de rivierbedding van Paraná, tussen de provincies Santa Fe en Entre Ríos. Hij is ontworpen om te communiceren (wegenverkeersnetwerken) met de hoofdsteden van beide provincies, tegenover elkaar gelegen aan de oevers van de genoemde rivier, en daarenboven was het de eerste effectieve communicatieverbinding tussen Argentinië Mesopotamiëen en de rest van het land. De constructie vond plaats van 1961 tot 1969 en werd mogelijk gemaakt door een Argentijns, Duits en Italiaans bedrijf. Op 13 december 1969 werd de tunnel dan ook ingehuldigd. Momenteel heeft deze wegverbinding een gemiddelde dagelijkse stroom van 11.000 voertuigen. De gegevens bevestigen de geldigheid en het belang van de tunnel voor de productieve groei en consolidatie van het toerisme in deze regio. Het is dus een belangrijke tunnel.
25 september 2019
Na een goeie nachtrust in een bed, was het tijd voor een nieuwe dag. Die dag bezochten we heel snel de kerk van Paraná en vertrokken we daarna richting de grens van Uruguay (we zaten dus weer wat uurtjes in de bus). Daar bezochten we “Palacio de San Jose” (= het paleis van San Jose). Nu is dit paleis een museum en een Historisch Nationaal Monument, maar vroeger was dit de residentie van de gouverneur van de provincie Entre Ríos en eerste constitutionele president van Argentinië, genaamd Justo José de Urquiza. Samen leefde hij hier met zijn vrouw Dolores Costa. In dit gebouw overheerst de Italiaanse stijl omwille van de Italiaanse architect. Het werk vereiste twaalf jaar arbeid, tussen 1848 en 1860. Het is enorm groot met grote parken er rond en het bevat heel verschillende kamers, elk met een bepaald doel. In één van de slaapkamers werd Urquiza op 11 april 1870 vermoord en hier zijn nog zelfs sporen van te vinden, namelijk wanneer je deze kamer binnenstapt, zie je in de muur en de deur de kogelgaten. Deze prachtige constructie is heel belangrijk vermits hier historische gebeurtenissen plaatsvonden voor de ontluikende Argentijnse Republiek.
Daarna zijn we heel snel naar de gemeente “Concepción del Uruguay” geweest om het plein daar te verkennen en er wat rond te lopen.
Het was een lange dag geweest, dus eenmaal terug was het tijd voor een snel avondmaal en daarna een warm bed.
26 september 2019
Het was tijd voor een stevig ontbijt want we hadden weer een bustripje te gaan vermits we verhuisden naar een andere stad. Na het uitchecken en een reis van 4 uur kwamen we aan in Rosario. Al rijdend door Rosario, kon ik zien dat deze stad er toch wat anders uitzag dan mijn thuisstad Tucumán. Het was een mooie grote stad dat veel te bieden had. Toen we aankwamen kregen we ons middagmaal gevolgd door een citytour.
Als eerste bezochten we “el Monumento de Histórico Nacional a la Bandera”. Dit is een monumentaal complex gebouwd nabij de oever van de rivier Paraná. Het werd ingehuldigd op 20 juni 1957, de verjaardag van de dood van Manuel Belgrano – de maker van de Argentijnse vlag – die het voor het eerst op een eiland aan de overkant van de rivier op 27 februari 1812 werd geplaatst. Het heeft een 70 m hoge toren met een uitkijkpunt bovenaan, een crypte ter ere van generaal Manuel Belgrano, een civiele binnenplaats en het propyleen, en een filmische urne omwille van de onbekende soldaat (uit de slag van San Lorenzo). In de kelder van de propileo bevindt zich de Honor Hall of Flags of America. Verschillende mensen hebben aan deze symbolische constructie gewerkt en hebben ervoor gezorgd dat dit nu een zeer toeristische plek is.
Onderweg naar la bandera in de bus, vertelde de gids ons natuurlijk ook over andere dingen die we tegenkwamen.
Een paar meter verderop bevindt zich een appartementsblok met helemaal bovenaan een grote suite (de hele verdieping). Kunnen jullie raden van wie die is? Ja ja, van Lionel Messi! Als het kon, hadden we graag allemaal aangeklopt aan die deur, haha.
Vermits “el Monumento de la Bandera” langs de rivier Paraná gelegen is, zijn we met de bus deze rivier afgegaan. Een deel van de rivier heeft een soort van “playa” (= strand) en daar zijn we dan ook afgestapt voor “la merienda” (= het vieruurtje) en om te genieten van het uitzicht.
Uiteindelijk als laatste activiteit van de dag, kregen we weer wat vrije tijd in een shoppingmall.
Die avond en nacht reisden we weer met de bus, het was een overnachting in de bus omdat we naar een andere provincie trokken.
27 september 2019
Deze dag hebben we niet echt iets speciaals gedaan, vermits het deels nog reizen was overdag met de bus. Onze eindbestemming was Mar del Plata, in de provincie Buenos Aires.
‘s Avonds om te ontspannen zijn we met zijn allen naar een bar geweest.
28 september 2019
Het was een zonnige dag en we hadden gelukkig een rustige dag voor de boeg. Als eerste zijn we de haven van Mar del Plata gaan ontdekken. Daar liep je gewoon tussen vrije slapende luie zeewolven die af en toe in het water plonsden. Natuurlijk wanneer je bij een haven bent, moet je ook proeven van wat ze te bieden hebben, zeg ik dan. Samen met een vriendin hebben we zitten smullen van calamares, mmhh lekker, dat was lang geleden.
Nadien zijn we een huis vanuit de moderne beweging, ontworpen door Amancio Williams en Delfina Gálvez Bunge en dat nu een museum is, gaan bezoeken, genaamd “la Casa de Arroyo”. Nu is het een Nationaal artistiek Historisch Monument en cultureel, historisch, architecturaal en ecologisch erfgoed van de provincie. Op verzoek van de vader Alberto Williams werd het gebouwd tussen 1943 en 1946. Het huis was gelegen aan de Las Chacras-stroom, een fundamentele waterloop in de stad, maar deze werd in 1957 onderbroken omwille van sanitaire redenen. Het is een milieu-architecturaal complex waar heel hard werd bij nagedacht over hoe en met wat ze het gingen bouwen. Het werk vertegenwoordigt de gedurfde creatie van die periode.
In de late namiddag zijn we met zijn allen naar het strand gegaan. Strand, zon en een fris windje, heerlijk! Mar del Plata heeft wat te bieden, zeker in zomer, een drukte zeggen ze!
En omg, zoveel geluk hadden wij! Er was een groot evenement op het strand waar op het einde artiesten optraden, natuurlijk zijn we gaan kijken. Allemaal keken we uit naar de laatste artiest, genaamd “Duki”. Hij is een Argentijnse trap-zanger die sinds vorig jaar heel populair is in heel Zuid-Amerika. Zijn liedjes worden nu heel veel beluisterd.
Om die gezellige en rustige dag af te sluiten, zijn we die avond dan met zijn allen uitgegaan, ja ja ook met de leerkrachten!
29 september 2019
De laatste dag die we vertoefden in de provincie Buenos Aires, zijn we naar de stad Miramar gegaan. Daar hebben we in de voormiddag 2 plaatsen bezocht en in de namiddag zijn we naar het strand van Miramar geweest.
Het eerste dat we zijn gaan bezoeken was “el Bosque Energético” (= energy forest). Het bos is één van de meest populaire mythen van Miramar, er wordt gezegd dat het bos unieke kenmerken heeft die verband houden met energie. Er wordt aangekondigd dat het zo’n bosachtig bos is dat zonlicht niet kan doordringen op klaarlichte dag. Ook dat het de normale werking van radio’s beïnvloedt of vreemde geluiden afdrukt in de opnames die in de omtrek zijn gemaakt, of vreemde lichten en silhouetten te zien zijn op foto’s. En nog zoveel meer! Een van de “experimenten” die door de bezoekers wordt uitgevoerd, is om twee twijgen rechtop te zetten, de ene horizontaal op het punt van de andere verticale tak. De balans van de T zou worden veroorzaakt door de energie die aanwezig is in het bos. Een andere oefening die we gedaan hebben was een boom knuffelen en relaxeren, want ze zeggen dat deze energie werkt op al onze gebieden: fysiek, emotioneel, mentaal en spiritueel.
Nadien zijn we een museum gaan bezoeken dat net 1 week open was. Het was een “museo de Ciencias Naturales” (= natuurwetenschappelijk museum) met dieren en…
Na dit kort bezoekje, zijn we dan naar het strand geweest, zoals eerder vermeld. Hier hebben we van alles zitten doen: in de zee geweest, gekaart, gezonnebaad, ijsjes gegeten… Een mooie stranddag!
30 september 2019
Hop, weer tijd voor een nieuwe stad te gaan ontdekken na het inpakken en ontbijten. Let’s go to… Córdoba!
Maar eerst namen we snel nog een kijkje in het herenhuis Villa Victoria. Het werd gebouwd als een residentie van vakantie voor de Ocampo-familie in 1912 (ook kwamen andere rijke gezinnen hier naartoe). Later in 1973 schonk de schrijfster Victoria Ocampo, die vaak het huis gebruikte als ontmoetingsplaats en sociale bijeenkomsten voor schrijvers, het huis aan UNESCO en nadien werd het overgenomen door de gemeente. Momenteel is het historische gebouw een cultureel centrum dat afhankelijk is van de stedelijke cultuurentiteit.
1 oktober 2019
Na de lange dag- en nachtrit kwamen we rond 08h30 aan. Direct begon dan ook de citytour:
We bezochten de kathedraal van Córdoba en zowel de binnen- als buitenkant. Heel heel mooi vond ik persoonlijk, de buitenkant heeft een zeer mooie architectuur. Deze kathedraal is de centrale kerk van het rooms-katholieke aartsbisdom van Córdoba en de oudste kerk in continu dienst in Argentinië. Sinds 1582, de start van de bouw, is het een paar keer ingestort en heeft het toch wel een paar restauraties nodig gehad, dit omwille van niet stevig genoeg materiaal. In 1941 werd het uitgeroepen tot Nationaal Historisch Monument.
Nadien hebben we een rondleiding gekregen in een meisjes- en jongensschool in het centrum van de stad. Vroeger was dit alleen een jongensschool. Deze school is afhankelijk van de nationale universiteit, zoals onze school in San Miguel de Tucumán.
Het was bijna tijd om te gaan lunchen, maar eerst hadden we nog een één museum te gaan, genaamd “el Museo de la Memoria” (= museum van het geheugen). In heel Argentinië zijn er meerdere zo’n plaatsen. Even een algemene uitleg: herinneringsplaatsen (deze dus) worden plaatsen genoemd die fungeren als clandestiene detentiecentra of die werden gebruikt om staatsterrorisme uit te voeren door de laatste civiel-militaire dictatuur (1976-1983) in Argentinië en werden gereviseerd of gemarkeerd als gedenktekens van misdaden die in die periode zijn gepleegd. Op deze plaatsen werden ze gekidnapt en gemarteld, vermoord en/of verdwenen personen omwille van politieke redenen.
De plaats die wij hebben bezocht in Córdoba was de informatieafdeling van de politie van Córdoba. Hier op deze plek passeerden ongeveer 2000 mensen tussen 1971-1982, volgens gegevens die zijn geanalyseerd in de documenten die zijn geproduceerd door de veiligheidstroepen. Vandaag is het een museum dat de ruimte en het gebruik ervan neerlegt door middel van getuigenis lezen, het markeren van de muren met verhalen die zijn functie als een clandestien centrum verklaren; en een pedagogische lezing die ons door interventies en workshops uitnodigt om na te denken over hoe de dictatuur de hele samenleving doorloopt. Een archief waarin documenten met betrekking tot de acties van staatsterrorisme en de strijd ter verdediging van de mensenrechten op het gebied van de provincie Córdoba worden bewaard. En een culturele ruimte die openstaat voor de tentoonstelling van verschillende artistieke thematische manifestaties. Het provinciale geheugenarchief werd gecreëerd door de Provinciale Geheugenwet 9286, unaniem goedgekeurd door de wetgevende macht van Córdoba in maart 2006. Deze wet bepaalt de vorming van de provinciale geheugencommissie, de oprichting van het archief en de werking van deze instellingen in de drie koloniale herenhuizen gelegen tussen de kathedraal en het stadhuis. Deze gebouwen huisvestten, sinds het begin van de eeuw, politie-eenheden die verband hielden met de vervolging en onderdrukking van de maatschappij, de politiek, de cultuur en de vakbonden, waaronder het “ministerie van informatie D2”, dat een centrale rol speelde bij de oprichting van staatsterrorisme in de provincie Córdoba.
Dit museum was super interessant vond ik, het vertelt je over de geschiedenis van Argentinië en is zeker niet iets onbelangrijk! Het is een litteken in hun geschiedenis…
Maar nu tijd voor lunchtime en wat vrije tijd in een shoppingmall. Amai, dit verhaaltje moet ik jullie zeker vertellen, zo een grappig moment was dat voor ons hahaha, moet al lachen als ik er aan denk. Samen met Anita (mijn zus), Juli en Leila (2 vriendinnen) waren we rustig aan het rondwandelen in de shoppingmall en zagen we vier van die massagestoelen en natuurlijk dachten wij: oeh, laten we die proberen! Elk gingen we op een stoel zitten en schoven we telkens door na een aantal minuten. Wij, als idioten, zaten daar dus al zeker een dikke 20 minuten en plots staat die verkoopster voor onze neus. Ze zei: “Meisjes, als jullie de stoelen willen uitproberen moeten jullie betalen, dat is dan elk $200 (pesos) ”. Wij met onze mond vol tanden, we konden onze oren niet geloven. Wij keken naar elkaar van whaaaat, ook stond nergens zo een kaartje van betalen of wat dan ook en die verkoopster had ons ook niks gezegd in het begin dus ja… Wij al die massagestoelen en andere dingen aan het uitzetten en aan het uitleggen dat er ons niks was gezegd. Gelukkig mochten we gewoon gaan, maar volgende keer was betalen, zei ze. Man man man, hahaha gelukkig.
Na een paar uurtjes verlieten we uiteindelijk de mall en bezochten we snel nog een “museo de Ciencias Naturales” voordat we naar ons laatste hotel, gelegen in Villa Carlos Paz, gingen.
2 oktober 2019
Drukke dag voor de boeg, we hadden veel te zien en te doen.
Als eerste gingen we naar “la fábrica de alfajores” (= de fabriek van alfajores), mhhh jaaaa! Alfajores is een lekkernij van Argentinië, maar wordt in bepaalde provincies meer geproduceerd. Om te beginnen kregen we natuurlijk eentje om te proeven van dat bepaald merk dat hier gemaakt werd, gevolgd door een video-uitleg van hoe het gemaakt wordt in de fabriek en ten slotte kopen maar. Ik vond het heel interessant om te zien hoe het werd gemaakt, vermits alfajores heel Argentijns is en het is ook zo lekker! Ah, voor als je het niet zou weten, er bestaan er met dulce de leche, met chocolade, met vruchten… Ik neem er zeker mee naar België, dan kunnen jullie smullen!
Het tweede bezoek, was het bezoek aan de koekoeksklok van Villa Carlos Paz, genaamd “reloj Cucu”. Het is een toeristische plaats waar veel mensen naartoe gaan, omwille van zijn geschiedenis, en wachten tot het uur tikt. Het werd opgericht in 1958 door een groep Duitse ingenieurs die in de stad woonden en het was toen een van de grootste horloges ter wereld. Allemaal met spanning zaten we te wachten, maar wat er uit kwam amai diep teleurstellend eigenlijk hahaha. Er kwam gewoon een vogel uit en dat was het, niks anders…
Nadien hebben we een leuke boottrip gemaakt op het meer San Roque. Het was heel rustgevend, het was genieten. Ietsjes later werd de muziek ook goed luid gezet en begon het Argentijns dansen en feestje. Toen de trip gedaan was, was het dansen zeker niet over. Het feestje werd voorgezet in een icebar ietsjes verderop. Heel leuk concept, had dit nog nooit gedaan. We kregen een warme poncho als jas en handschoenen, en mochten dan daarna binnen stappen en beginnen dansen.
In de namiddag zijn we naar een park geweest waar allemaal activiteiten waren zoals voetbal in een kooi, competitie muurklimmen… Ook was er een zwembad, maar het was toen wel wat frisjes op dat moment.
Jeej, in de avond was het tijd voor een boliche (= discotheek) met thema! Tijdens eindejaarsreizen zijn thema’s in een boliche zeer typisch, zoals fluoravond, verkleedavond, Argentijnse avond, uniformavond (school)… Vandaag was het thema fluor. Na het avondeten was het tijd om ons klaar te maken: fluorkleren en fluorverf. En dan… Let’s go! Het was een super leuke nacht, met zen allen goed gedanst en gefeest, en daarbovenop hadden ze tshirten gegooid en heb ik er ééntje kunnen vangen, een herinnering die ik kan meenemen naar België!
3 oktober 2019
Last day brak aan… Er stonden nog 2 bezoeken op onze planning.
In de ochtend zijn we “museo Ernesto Che Guevara” gaan bezoeken. Het museum toont een eerbetoon aan het land dat Ernesto Guevara zag groeien, in zijn geheugen, in zijn leven. Het museum was ooit het huis van de familie Guevara. Maar wie is Ernesto Che Guevara nu? Hij is vooral bekend door de Cubaanse revolutie. Hij was een van de ideologen en commandanten ervan. Hij nam deel aan de gewapende opstand en tot 1965 aan de organisatie van de Cubaanse staat. Overtuigd van de noodzaak om de gewapende strijd in de Derde Wereld uit te breiden, promootte Che Guevara de installatie van guerrilla-uitbraken in verschillende Latijns-Amerikaanse landen. Hij vocht zelf in Congo en Bolivia tussen 1965 en 1967. Door het Boliviaanse leger in samenwerking met de CIA werd hij op 9 oktober 1967 gevangen genomen en geëxecuteerd. Zijn figuur, als symbool voor de relevantie van de wereld, wekt grote passies in de publieke opinie, zowel voor als tegen. Ook op economisch gebied was hij bekend. Hij was president van de Nationale Bank, directeur van het ministerie van industrialisatie en minster van industrie. Natuurlijk zijn er nog andere redenen waarom hij zo bekend is.
En wow wow, we hadden enorm veel geluk man, wie we daar zijn tegengekomen… Rodrigo de la Serna, of beter gekend als Palermo van La Casa de Papel! Voor degene die hem niet kennen, hij is een heel bekende Argentijnse acteur en ook muzikant. Zoek hem maar op, je zal hem zeker herkennen.
En als laatste zijn we wat verderop na 2 uurtjes rijden naar een stad geweest, genaamd Villa General Belgrano. Deze plaats is bijna volkomen Duits. Het werd gesticht in 1930 door twee Duitsers die aangetrokken werden door het agricultureel potentieel. Er kwamen immigranten van Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk en Italië hier naartoe. En tijdens de Tweede Wereldoorlog zonk een Duits oorlogsschip voor de Argentijnse kust, 130 overlevenden vestigden zich in Villa General Belgrano. Je merkt dat het heel Duits is door de huizen die gebouwd werden en door de Duitse delicatessen (apfelstrudel, leverworst, spätzle, bier…) die er worden verkocht. Ook zoals in Duitsland is hier een jaarlijks Oktoberfest.
We verbleven een paar uurtjes in Villa General Belgrano. We hebben de stad verkend en we hebben ook 2 fabrieken bezocht: la fábrica de cerveza en la fábrica de chocolate. Mmh yummy yummuy… We hebben wat uitleg gekregen en vervolgens konden we regalos (= cadeautjes) kopen.
Onze laatste avond was terug een boliche, lekker feesten tijdens onze laatste nacht. Het thema was “noche de disfraz” (= verkleed avond), ieder koos zijn eigen verkleding. Samen met twee andere vriendinnen hebben wij ons verkleed in Minnies. Er waren heel veel verschillende verkledingen, meestal per 2 of 3 koos je uit wat je wou doen. Ook die nacht hebben we goed genoten, een mooie afsluiter!
4 oktober 2019
Stilletjes aan wakker worden, ontbijten, inpakken en ciao! Hop terug naar onze thuisstad Tucumán!
Het waren weer twee mooie weken samen met deze geweldige personen!
Na vakantie komt er terug werk natuurlijk. Samen met mijn zus, broer, mama en tante zijn we naar Trancas (30 minuten van Racó, waar mijn tante een vakantiehuis heeft) gegaan. Because daar is een jaarlijks feest genaamd “la fiesta del caballo” (= het feest van het paard) en al een paar jaar op rij werkt mijn familie daar in een foodtruck. Dus neen het was geen feesten, het was werken, ja. Vanaf vrijdag tot maandagochtend stonden we daar hamburgers, sandwich de milanesa, panchos, tostadas… en drank te verkopen. En dit van 18h tot 7h in de ochtend, toch wel drukke en vermoeiende dagen waren dat!
La fiesta del caballo is, laten we zeggen, in twee opgedeeld. Als eerste zijn er de traditionele wedstrijden en activiteiten met de paarden, en als tweede komen er bekende mensen zingen en is het feest.
De traditionele wedstrijden die met de paarden worden gedaan worden opgedeeld in rondes tot er uiteindelijk 1 winnaar overblijft. Eén van de competities die ik wel heb kunnen zien zal ik jullie nu wat gedetailleerder uitleggen. Laten we beginnen met hoe het eruit zag: het was een groot veld met aan één kant opgesloten wilde paarden en aan de andere kant waren er drie stevige palen. Ook bevonden er zich ongeveer 6 mensen met hun eigen paard op het veld, deze leidden het spel. Eén voor één werden er random wilde paarden gekozen en vastgemaakt aan één van de palen. Vervolgens kwam er één van de kandidaten die het het wilde paard kwam klaarmaken, namelijk het hele ding rond het hoofd van het paard zetten (maar geen zadel). Uiteindelijk wanneer het paard klaar was en de kandidaat erop zat was het tijd voor het spel. El caballo werd losgemaakt van de paal and the game was on! De bedoeling van deze wedstrijd was het paard soort van zweepslagen te geven en meer dan 10 seconden erop te blijven zitten. Natuurlijk werd het dier helemaal wild en begon het in een gekte te springen en te galopperen, wat het moeilijker maakte voor de persoon erop. Hoe verder de kandidaten in de rondes geraken, hoe meer tijd ze op het paard moeten kunnen blijven zitten. Het is nog wel een zeer gevaarlijke traditionele wedstrijd because vele vliegen er gruwelijk vanaf en ook dit jaar werden er weer meerdere weggestuurd met ambulances… Zelfs jonge gastjes van ongeveer 9 jaar deden dit spel mee, het zit dus echt in de familie als je al van jongs af aan hieraan meedoet.
Voor mij was dit zeker een nieuwe ervaring erbij. Het was heel speciaal om dit te kunnen zien, je gaat nooit zo een gelegenheid hebben in andere landen, het is iets unieks van Argentinië. Maar langs de andere kant vond ik het ook wel triest om die wilde paarden zo te zien, je zag dat sommigen er niet echt zin in hadden…
Telkens na deze activiteiten kwamen er bekende mensen zingen en was het feest, zoals ik al eerder had vermeld. Het was typische muziek voor dit feest en ook typische muziek van Tucumán. Het genre heet “folklore”. Dit is zowel een muziekgenre als een dansstijl.
Ziezo, ik ga deze blog, die wat meer over de cultuur en het land vertelt, eindigen! Hopelijk vonden jullie het interessant. Ikzelf heb er alvast van genoten om meer te weten te zijn gekomen en meer te hebben kunnen ontdekken.
Duizend maal sorry voor het zo laat te plaatsen… Het was druk en er waren wat probleempjes met de blog! Maar goed nieuws, ben al bezig aan de volgende met ander nieuws!
Dikke dikke kussen! Zie jullie graag!
Xoxo
Sophie in Argentina 