Holaaa gente!
Hier zijn we weer, weeral een dikke maand voorbij! Ik kan het nog steeds niet geloven dat ik hier ben! Al twee maanden voorbij, het gaat zo snel, aaah! Ik besef dat ik echt moet genieten van elke seconde, zeker met mijn hermana (want zij vertrekt zelf op exchange naar Holland in januari), want voor ik het weet, ben ik al back in Belgium!
Deze maand is een hele drukke maand geweest op school met allerlei leuke activiteiten! Ik heb dus veel tijd kunnen spenderen met stuk voor stuk prachtige personen.
Onze eerste activiteit wordt “el campamento” genoemd. Het is een jaarlijks kamp van 5 dagen met de 4 laatste jaren van de school. Het was heel gelijkaardig aan mijn scoutskampen, namelijk in een weide met tenten, koken op een houten kampvuur, zelfgemaakte natuurtoiletten enz…
Er was één activiteit welke heel anders en zeer speciaal was: het spel van het kamp. De school organiseert al sinds jaren, sinds héél vele jaren, dit spel. Het spel, genaamd “Los Zorrinos” (= de vossen), is een traditie van de school en betekent dus héél veel voor hen. Hoeveel het voor hen betekent en de waarde ervan, heb ik zeker en vast gevoeld tijdens het kamp! Het spel wordt door de meisjes van het laatste jaar georganiseerd en het kamp zelf door de meisjes van het voorlaatste jaar.
Ik zal trachten om zo goed mogelijk el juego (= het spel) uit te leggen:
Bueno, los Zorrinos zijn 7 meisjes van het laatste jaar die gekozen worden via een stemming (deze stemming gebeurt alleen in hun jaar). Elk van de meisjes heeft een pak in een bepaalde kleur die zijzelf kiezen. De kleuren zijn zwart, roos, paars, turquoise, geel, bordeaux en oranje. De volgorde van de kleuren is ook de volgorde van hoe belangrijk een Zorrino is, namelijk de persoon in het zwarte pak wordt “el Zorro” genoemd en is de belangrijkste en de anderen zijn “Zorrino 1”, “Zorrino 2”…
Het doel van het spel is dat de andere 3 jaren ontdekken wie er onder deze maskers schuilen, daarom deze pakken (de binnenkant ervan is gepimpt met dingen die deze persoon graag heeft).
De vraag is natuurlijk: hoe kunnen zij dit te weten komen? Wel, dit gebeurt op meerdere manieren. Gedurende het kamp zijn er “apariciónes” (= verschijningen), dit zijn momenten waarop de Zorrinos te voorschijn komen en een soort van toneeltje doen (natuurlijk zonder te praten). Elk jaar is er een soort van thema/verhaal en dit wordt dan verwerkt in de toneeltjes. Tijdens de apariciónes wordt elke Zorrino door 2 “guardaespaldas” (= bodyguards) geëscorteerd, behalve de Zorro, die door door 5 guardaespaldas wordt geëscorteerd. En er is ook altijd een “delegada” (= gedelegeerde) die het toneelstukje leidt en praat en vertelt. Tijdens het verloop van dit stuk worden er ook mensen van de andere jaren naar voren geroepen om spelletjes te spelen of andere dingen te doen zodat ze mee geïntegreerd worden. Vaak zijn het dingen waarin de jaren met elkaar moeten wedijveren, zoals rap battle, voetbalcompetitie, danscompetitie… En ah ja een ander super grappig spel was dat ze een string moesten aandoen boven hun broek (2 personen per jaar) en dan proberen die van de anderen af te trekken hahaha.
Voor het kamp en tijdens het kamp mogen de andere jaren proberen te raden wie de los Zorrinos zijn. Aan de hand van wie ze denken dat het kan zijn, moeten er tijdens het kamp raadsels en hoofdbrekens opgelost worden. Deze raadsels en hoofdbrekens vertellen wat meer over wie los Zorrinos zijn en wie niet, want er zijn namelijk 2 pistes. De ene piste zijn de echte Zorrinos en de andere zijn de fake Zorrinos. Aan hen dus om dit allemaal uit te zoeken.
Vervolgens bestaan er ook overdag en ‘s avonds “riesgo” (= risico). Dit zijn momenten waarop los Zorrinos, in pak natuurlijk, lopen in de weide. De bedoeling hiervan is dat de andere jaren achter de Zorrinos lopen en proberen hun muts/masker af te trekken, om te zien wie er achter schuilt. Maar natuurlijk lopen de Zorrinos niet alleen, wij, alle meisjes van het laatste jaar, lopen mee om de Zorrinos te beschermen, because natuurlijk mogen de andere meisjes hun muts/masker niet aftrekken. Wanneer we zagen dat er meisjes heel dichtbij kwamen, sprongen we op de Zorrinos en bedekten we hun om hen te beschermen. Andere opties en wat ook vaak gebeurde, was dat je de meisjes gewoon mocht wegduwen/wegtrekken en gewoon aan hun haar mocht trekken en… Laten we zeggen een soort van rugby hahah. Tijdens deze riesgos liepen niet altijd de echte Zorrinos, vaak liepen ook andere meisjes in de pakken, laten we zeggen fake Zorrinos. Af en toe na het lopen met de fake Zorrinos trokken we zelf de muts/het masker af, om aan te tonen van “mopje, we hebben jullie gehad,ik ben een fake”. Deze loopmomenten vond ik wel heel tof en spannend, ik liep constant mee en heb zelfs ook een paar keer als fake Zorrino gelopen!
Om de andere jaren nog meer te integreren in het hele spel hadden zij elk één Zorrino. Deze 3 (van elk jaar ééntje) werden “los Zorrinos blancos” genoemd. Om te beslissen wie deze personen waren, stemden zij ook in hun jaar. Ook met hen werden er apariciónes gedaan en werd er af en toe mee gelopen, maar op die momenten moesten hun jaargenoten hen beschermen.
Uiteindelijk op de laatste dag was de onthullingsdag aangebroken. De anderen gingen eindelijk weten wie los Zorrinos blancos en los Zorrinos de colores waren, maar eerst mochten zij nog eens een gokje wagen. Voor elk van de Zorrinos werd een tekstje gelezen en nadien werd de naam gezegd en de muts/het masker afgetrokken. Nu ik dit moment aan het beschrijven ben, krijg ik er terug kippenvel van. Jullie zullen misschien denken van “oei raar spel” of “waarom is dit allemaal zo speciaal” of… maar als je er op dat moment bij was, zou je het ook voelen. De onthulling van de Zorrinos was een zeer emotioneel moment, laten we zeggen dat er toch tranen waren bij iedereen, maar ook omdat dit het laatste kamp was van de oudste meisjes.
Ik heb heel hard genoten van dit kamp, het was geweldig! Ook heb ik opnieuw de opportuniteit gehad om andere meisjes van de school te leren kennen of beter te leren kennen. Het is een kamp dat ik niet snel zal vergeten!
Het andere schoolevenement was “la semana de la escuela”. Dit zijn 4 dagen waarop de school verschillende soorten activiteiten organiseert.
De eerste dag bestond uit sportwedstrijden tussen verschillende scholen, een twerkles hahaha, een stand up en om te eindigen een music show van onze school. In deze show dansten de leerlingen van de school op verschillende soorten muziekstijlen. Samen met andere meisjes van mijn jaar hebben wij gedanst op liedjes van Beyoncé.
De dag erna waren er opnieuw sportwedstrijden, gevolgd door een quiz, een zumbales, een rap battle en een modeshow van verschillende soorten kleren en bodypainting. Om deze dag af te sluiten kwamen “Las Culisueltas” zingen en dansen. Zij zijn een meisjesgroep die hun eigen liedjes hebben, maar ook coveren. Ze zijn alleen bekend in Argentinië. Wanneer mijn amigas van Argentinië ongeveer 11 à 12 jaar oud waren beluisterden zij deze groep. Het was een soort van opnieuw ”jeugdmomentje” die avond.
De laatste dag van la semana waren er weer sportwedstrijden en nadien een debat over voor of contra abortus, een gesprek over vanaf welke leeftijd je kan stemmen voor je president van je land en om de week af te sluiten waren er verschillende danscorreos van dansgroepen in de stad.
De zaterdag van die week was er ’s avonds “bautismo” (= doop) voor de eerstejaars. De meisjes, wij, van het laatste jaar mochten hen dan dopen als soort van welkom/integratieproces. Vermits ik ook nieuw ben op de school, werd ik samen met andere exchanges studenten gedoopt. El bautismo bestaat uit een toneelstuk met een bepaald verhaal, dat dit jaar het thema “een reis door het universum” had. Gedurende het toneelstuk werd er gezegd dat ze mensen nodig hadden om dit te doen en dat te doen en ofcourse waren die mensen de eerstejaars. Op die momenten werden ze dan ook bestrooid met bloem, yerba van de maté, werd er gegooid met verf, eieren enz… Ook werd tijdens de doop hun haren geknipt, maar zeker niet deftig, gewoon knippen waar ze wilden hahaha (mooie eindresultaten…). Uiteindelijk wanneer de doop gedaan was, was iedereen vuil omdat we allemaal begonnen te gooien. Het was een toffe en grappige avond, maar wel heel koud daarna!
Zoals jullie horen heb ik dus een tijdje niet echt school/les gehad hehe, wat ook wel mag! Ik heb ook goeie vooruitzichten, because eind september vertrek ik met de school op eindejaarsreis, woehoee!
Gedurende een schoolweek deze maand hebben we op school ook een herdenkingsmoment gehad ter gelegenheid van de onafhankelijkheid van Argentinië. De persoon die werd herdacht was José de San Martín. Hij was een Argentijnse generaal en de belangrijkste zuidelijke leider van de Zuid-Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd. Ze noemen hem ook wel de nationale held van Argentinië. Naast de onafhankelijkheid van Argentinië, heeft hij ook voor de onafhankelijkheid van Chili en Peru gezorgd. Tijdens de herdenking, die ongeveer een uurtje duurde, werden er teksten voorgelezen over deze man en een paar liedjes gezongen.
Oh ja, deze maand heb ik ook één van mijn nieuwe zussen leren kennen! Het was heel leuk om een nieuw belangrijk familielid te ontmoeten! Ook zij ontving me met open armen en ook zij is een super lieve en vriendelijke, ze maakt me ook zeker aan het lachen! Samen met haar en een paar andere familieleden zijn we dat weekend naar Raco geweest voor een lekkere asado (= barbecue). Raco, een stadje in de bergen waar mijn nieuwe tante een vakantiehuis heeft, is ongeveer een uur gelegen van ons huis in Yerba Buena. Het is er heel mooi en rustgevend!
Wat jullie nu allemaal hebben gelezen waren ongeveer de grote lijnen van wat er gebeurd is deze maand, laten we zeggen het belangrijkste dat ik kon meedelen.
Ah ja er is nog één ding dat ik wil vertellen:
Misschien wanneer jullie deze blog lezen en de vorige hebben gelezen denken jullie van “allee waarom schrijft die nu alleen maar over haar positieve momenten van haar exchange en niet over haar negatieve en triestige momenten”. Wel, het is nu eenmaal zo dat ik me hier héél goed voel en ik nog maar enkel ups heb gehad. Het is heel moeilijk om te beschrijven hoe ik me voel, maar het is alsof ik precies al heel mijn leven hier heb gewoond, het gaat allemaal heel vlotjes! En dit allemaal, gebeurt omwille van één bepaalde reden… namelijk de mensen die me omringen! Daarmee om deze blog af te sluiten, ga ik eindigen met een bericht gericht aan de peepz van Argentina.
“Hola hermana, familia, amigos, amigas, compañeras, el club…
Gracias, gracias por todo!
Puede que no se den cuenta de lo que están haciendo por mí, pero realmente hacen mucho y significa mucho para mí! Llegué aquí, a Tucumán, sola, sin amigos y familiares, sin saber lo que me pasaría. Una chica de un pequeño país que viene por un año a uno de los países más grandes del mundo, “yolo” (you only live once). Un sueño hecho realidad! Pero mira ahora!Todos ustedes me han recibido con los brazos abiertos y gracias a ustedes me siento muy bienvenida aquí, tan a gusto y no me arrepiento de esta experiencia ni por un segundo! Incluso tengo la sensación de haber vivido aquí toda mi vida, tan loco, pero se siente tan maravilloso! ¡Es verdad lo que la gente dice sobre los argentinos, gente abierta y cálida! Una y otra vez me ayudan, me hacen reír, me enseñan cómo es disfrutar cada momento, me dejan ver mucho sobre la vida (eso me hace pensar), me hacen sentir que yo soy parte de ustedes… Quizás a veces piensan que, cuando estamos en un grupo grande, no hablo, no me siento bien o no me gusta, pero esto es porque todavía no domino completamente el idioma, no tan suavemente como ustedes jaja, pero sé que es un placer para mí verlos a todos tan felices cuando estamos juntos. Dicen que un año de intercambio es una montaña rusa con subidas y bajadas, pero gracias a ustedes aún no he notado nada. ¡Esto es solo acerca de subidas! ¡Me doy cuenta de que tengo mucha suerte de haber terminado aquí con ustedes y lo disfrutaré cada segundo! Es difícil encontrar las palabras correctas, para expresar mis sentimientos, pero sé que los quiero a todos y nunca olvidaré lo que todos hacen o han hecho por mí!
¡Se los agradezco desde el fondo de mi corazón!
10 000…x gracias!
Besos!”
Ziezo, dit was het dan voor deze maand!
Tot snel xxx
Sophie in Argentina 